«Μια εξαιρετική παράσταση του Πυρσού στις 23 του Μάρτη».Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Δεν θα επαναλάβω τα όσα επαινετικά γράφτηκαν για την παράσταση και ούτε θέλω να φανεί ότι πάω να καπελώσω την εκδήλωση. Γι αυτό και προλαβαίνω να δηλώσω ότι η σύλληψη του θέματος και η εκτέλεση ήταν έργο της ομάδας των δασκάλων του χορού με επικεφαλής τη Λένα Γιανούλη. Κοντά της δούλεψαν ο Γιάννης, η Κατερίνα και ο Νίκος. στους οποίους έδωσα τα εύσημα. Νιώθω όμως την ανάγκη να μιλήσω ως δάσκαλος και

ερευνητής. Η Παράδοση διδάσκει και διατηρείται με την εμπειρική ή βιωματική μέθοδο. Δεν συμμετέχεις σημαίνει ότι δεν διδάσκεσαι και δεν συμβάλλεις στη συνέχισή της. Σημαίνει ότι αποξενώνεσαι από αυτήν και συντελείς στο να χαθεί ένας πλούτος, μια περιουσία, η άυλη κληρονομιά του τόπου. Αλήθεια, πώς θα διατηρηθούν οι χοροί, αν δεν χορεύονται, πώς τα έθιμα αν δεν επαναλαμβάνονται, πως τα δρώμενα χωρίς μύστες;

Από την ίδρυση του Σχολείου μου έβαλα σκοπό τη βίωση της Παράδοσης, πρώτα της δικής μας, της τοπικής. Το Σχολείο μετά 18 χρόνια έπαψε να λειτουργεί, αλλά η πρόθεση γέννησε έναν ιστορικό πλέον σύλλογο, τον Πυρσό, που τον υπηρετούν άξια το Διοικητικό Συμβούλιο του και η Επιτροπή στήριξης του Φεστιβάλ. Η δική μου συμβολή σήμερα στον Πυρσό είναι η οργάνωση του Φεστιβάλ. Επικουρούμαι από  ανθρώπους με όρεξη για δουλειά, νέους, στους οποίους θα παραδώσω τη σκυτάλη.

Στην παράσταση, με τους χορούς, μεταφερθήκαμε, με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας, στους όμορφους τόπους που χορεύονται. Επί σκηνής παρέλασαν τοπικές φορεσιές, προσπαθήσαμε να απολαύσουμε το ύφος και το ήθος της Παράδοσης του κάθε τόπου, γνωρίσαμε ήθη και έθιμα, έθιμα διαφορετικά στην εικόνα, αρχέγονα όμως σαν τα δικά μας και παράλληλα με αυτά. Είμαστε ένας λαός μικρός και μέγας με μια κληρονομιά υλική και άυλη στο άπειρο μεγάλη. Και είναι τυχερά τα παιδιά που ζουν στο σύλλογό του το καθένα αυτήν την προσπάθεια της μέθεξης.

Εντύπωση μου έκανε, και το αναφέρω σε επίρρωση των παραπάνω σκέψεών μου, το έθιμο της «Πιρπιρούνας». Υποδύθηκε την Πιρπιρούνα η Αγγελική. Απέδωσε θαυμάσια το ρόλο της. Και οι άλλες κοπέλες, που υποδύθηκαν τις Θρακιώτισες με τα μπακράτσια, το νερό, τα βούζια και το τραγούδι ήταν μια δροσιά. Μετά την παράσταση και την έκφραση των θερμών μου συγχαρητηρίων στους συντελεστές της, πείραξα την Αγγελική αποκαλώντας την Θρακιώτισα Μπούλα. Είναι παράλληλα τα δρώμενα ως προς τον χρόνο, τον τρόπο και τον σκοπό. Το σπουδαιότερο όμως κοινό σημείο στις Μπούλες και την Πιρπιρούνα είναι η κισσοφορία.

Η ερευνήτρια κ. Αναστασία Στολτίδου έχει δημοσιεύσει το ενδιαφέρον τραγούδι:

Πιρπιρούνα πιρπατεί, του Θεού παρακαλεί, 

- Βρέξι, Κύργιε μιά βρουχή, μια βρουχή καλή βρουχή, 

να βραχούν οι τσιούμπανοι, τσιούμπανοι, γιαλάδαροι (γελαδάρηδες) 

μι τα πρόβατά τ’ς μαζί κι μι τα γιαλάδια τους κι μι τα βουβάλια τους. 

- Βρέξι, Κύργιε, δυό νιρά, να καρπίσουν τα σπαρτά, να ‘χουμι τρανή σουδειά, 

ν΄ όσις τρύπις στο δυρμόν (το κόσκινο)  τόσις θημωνιές στ’ αλών’ 

ν’ όσα φύλλα στα κλαδιά, τόσος βιός στ’ αφεντικά… Καλή σοδειά και καλό μπερεκέτ’

Τα φιλοδωρήματα πλούσια για τα κορίτσια, τις Θρακιώτισες. Εγώ θα προσθέσω  για όλα τα παιδιά της παράστασης: να τα χαίρονται οι γονείς τους, να έχουν καλή πρόοδο και τύχη και στον Σύλλογο, πρώτα ο Θεός, εις ανώτερα.