Τότες στήν Κρύα Βρύση Πέλλης χαρακτηριστικό τού όλου εκκλησιαστικού κλίματος τήν χρονική περίοδο τής Μεγάλης Σαρακοστής ήταν τό μεγάλο πλήθος τών γραιάδων με τα μαύρα τσεμπέρια που γέμιζαν κάθε απόγευμα στόν εσπερινό τήν εκκλησία. Επίσης η παρουσία στο ψαλτήριο τού μπαρμπα-Στάθη Κανταζίδη ήταν συστατικό «εκ τών ὧν οὐκ ἄνευ». Όταν τόν γνώρισα ήταν ήδη 85 με 90 χρόνων κι εγώ παιδί μικρό που μάθαινα δειλά δειλά την ψαλτική τέχνη. Ήμουν ένας μικρός κλέφτης, που άρπαζα μελωδίες από τους μεγάλους και τίς έκανα κτήμα μου.
Ο θείος αυτός γεννήθηκε το 1880 στόν Πόντο καί ήταν αγρότης. Έτσι γράφει στο πίσω μέρος τής φωτογραφίας που επισυνάπτω καί έχω στήν κατοχή μου.
Όταν έψελνε το ύφος του είχε ιδιαίτερη χροιά καί η φωνή του ήταν κατανυκτική, λες και ήσουν μέσα σε μοναστήρι. Τόν άκουσα λοιπόν πολλές φορές να ψέλνει καί, ειλικρινά σάς λέω, μπορώ να μιμηθώ τήν φωνή του, διότι αν καί μικρός έψελνα μαζί του τό «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε. Ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός.»
Έχω συμψάλλει καί με άλλους θείους που ήρθαν από τόν Πόντο, όπως ο θείος Γιώργος ο Παπαδόπουλος από τά Ίνταλα τών ορεινών Κοτυώρων (Ορντού) καί ο θείος Μιχάλης Τραπεζανλίδης ο Τσίφτης από τά ορεινά τής Οινόης. Σάς πιστοποιώ λοιπόν πως είχαν εκκλησιαστική παιδεία καί μουσική κατάρτιση ικανοποιητική. Αυτό συνέβαινε διότι οι Έλληνες Πόντιοι ήταν βουτηγμένοι μέσα στήν Εκκλησία. Εξάλλου, πώς νομίζετε διέσωσαν την ελληνικότητα τους; Αν δεν ήταν η Εκκλησία ο θείος Γιώργος θα ήταν ο Χασάν κι ο θείος Μιχάλης ο Χουσεΐν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου