Τέτοια "ελευθερία" δεν θέλαμε για τα παιδιά μας; Γιατί τώρα υποκρινόμαστε;

 Όταν ο γιος μου πήγε στο Γυμνάσιο της Νάουσας, είχα πει την πρώτη μέρα, μετά τον αγιασμό στην διευθύντρια. "Σου τον παραδίδω. Και για εκπαίδευση και για διαπαιδαγώγηση". Στο σπίτι η Σοφία υπήρξε ο "βράχος" των συμβουλών στα παιδιά και φυσικά ο βοηθός τους στα μαθήματα. Προσωπικά προσπάθησα να τους εμφυσήσω το εθνικό πνεύμα, την αγάπη για τον Χριστό και την πατρίδα, την υπευθυνότητα ως άτομα ενταγμένα στο κοινωνικό σύνολο, που πέραν των δικαιωμάτων τους είχαν υποχρεώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Εμείς τέτοια κατεύθυνση δώσαμε από το σπίτι μας. Την "ελευθερία" των "παραδοσιακών" καταλήψεων και ειδικά την ενασχόληση με κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, την θεωρούσα απρεπή και ασυμβίβαστη με το καθήκον τους. Αν με καλούσαν στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο για ένα παράπτωμα, τους έλεγα ότι θα πω στον διευθυντή να σας επιβάλλει ακόμη μεγαλύτερη ποινή. Το ευ ζην το χρωστάμε στους δασκάλους μας. Προσωπικά στην μεγάλη μας αδυναμία, την κυρία Ευανθία Διαμάντη-Σακελλαροπούλου, που πάντα στέλνω χαιρετίσματα με την Λήδα, τον αλησμόνητο διευθυντή μας Μαντζάρη, που μας ανέλαβε στην έκτη τάξη δημοτικού, τον μακαριστό Σταύρο Γουργουλιάτο που τόσα μας δίδαξε για την Θεία Λειτουργία και την χορωδία που είχαμε σχηματίσει ψάλλοντας από τον γυναικωνίτη του Αγίου Μηνά. Και στο Γυμνάσιο και το Λύκειο στην  Αθηνά Παντζέκου, την λυκειάρχη μας (δεν θυμάμαι δυστυχώς το όνομα της) στον λυκειάρχη Σόλωνα Αμπατζίδη. Μεγάλη αγάπη για τον ΜΕΓΑΛΟ μακαριστό Μανώλη Βαλσαμίδη που μας δίδαξε θρησκευτικά, χωρίς προτεσταντικές απόψεις που εκφράζουν (κάνοντας μεγάλο κακό στην εκκλησία) οι "οργανώσεις". Ξεχνάω κάποιους και ας με συγχωρήσουν, είτε βρίσκονται στην γη, είτε στον ουρανό. Στην εποχή μου δεν είδα ποτέ να υπάρχει στιλέτο στο σχολείο, ποτέ να υπάρξει κλοτσομπουνίδι, ποτέ ασέβεια προς τους καθηγητές και τους συμμαθητές μας. Ποτέ ναρκωτικά (πλην ελάχιστων, δακτυλοδικτούμενων περιπτώσεων). Εν αντιθέσει η άγνοια μας, έφερνε στην πρώτη θέση το τσιγάρο.Δεν γνωρίζαμε τις θανατηφόρες επιπτώσεις του και θέλαμε να το παίζουμε...μεγάλοι! Περιέγραψα δυο γενιές. Την δική μου και των παιδιών μου. Τέτοια "ελευθερία" σαν την σημερινή, με τις φαλτσέτες, το άγριο ξύλο και τις συμμορίες ανηλίκων δεν γνωρίσαμε ποτέ. Για αυτό είμαι ευτυχής. Και για τα παιδιά μου