Ο Άγιος Αντώνιος(251-356} γεννήθηκε στο χωριό Κόμα της Κάτω Αιγύπτου, κοντά στη Μέμφιδα. Οι γονείς του, άνθρωποι με οικονομική ευρωστία και ευσεβείς χριστιανοί, είχαν τη δυνατότητα να του παρέχουν μεγάλη μόρφωση, εντούτοις συνειδητή επιλογή του ιδίου ήταν να μη μορφωθεί, αλλά να αποκτήσει θεϊκές γνώσεις και σοφία. Από την παιδική ηλικία ήταν υπάκουος, εργατικός και ολιγαρκής.
Έχασε τους γονείς του πολύ νέος και μερίμνησε για το σπίτι και τη μικρότερη αδελφή του. Όταν ένιωσε το θείο κάλεσμα διαμοίρασε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία στους φτωχούς, εμπιστεύτηκε την αδελφή του σε παρθεναγωγείο και αποσύρθηκε σ’ ένα μικρό κελί. Εκεί έκανε αυστηρή άσκηση, νηστεία και προσευχή. Για να εξασφαλίσει τη λιγοστή τροφή του έπλεκε καλάθια από φοινικόφυλλα. Επισκεπτόταν τους φωτισμένους γέροντες της περιοχής και ωφελούνταν πνευματικά από τις συνομιλίες και τα αποστάγματα της σοφίας τους.
Συνεχίζοντας την ασκητική ζωή και μετά από μεγάλη οδοιπορία προχώρησε πιο βαθιά κι έφτασε στη Λιβυκή έρημο Πισπίρ, όπου βρήκε καταφύγιο σ΄ ένα εγκαταλελειμμένο φρούριο που ήταν γεμάτο ερπετά. Μετά την εγκατάστασή του, ως εκ θαύματος, τα ερπετά εξαφανίστηκαν. Σ΄ αυτό το παλιό φρούριο παρέμεινε για είκοσι ολόκληρα χρόνια τρώγοντας μόνο ψωμί και πίνοντας λίγο νερό. Συνέχισε ακάθεκτος τους πνευματικούς του αγώνες και τη σκληρή άσκηση με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Εκτός από την κακοπάθεια είχε να αντιμετωπίσει και πολλούς πειρασμούς. Κανένας άλλος Άγιος δεν δέχτηκε τόσες πολλές και σφοδρές επιθέσεις από το διάβολο και τους δαίμονές του, όσες ο Αντώνιος. Τους καταπολέμησε όλους και νίκησε τα δαιμονικά πνεύματα με υπομονή και με τη Θεία Χάρη.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην έρημο η φήμη του εξαπλώθηκε παντού. Πολλοί τον επισκέπτονταν και αντλούσαν δύναμη και παρηγοριά από τα λόγια του, ενώ συγχρόνως τον θαύμαζαν και παραδειγματίζονταν από τον πνευματικό του αγώνα, την αγάπη για τον πλησίον, το ταπεινό φρόνημα, την πραότητα και τη μακροθυμία του.
Ο Μέγας Αθανάσιος γνώρισε το Μέγα Αντώνιο στην Αλεξάνδρεια και δέχτηκε σημαντική επίδραση στην προσωπικότητά του. Ο ίδιος συνέγραψε το βίο του Αγίου ένα μόλις χρόνο μετά την κοίμησή του. Εκεί εκθέτει τη σκληρή ασκητική του ζωή, την ίδρυση μοναστηριών, τις πνευματικές του ομιλίες, τη συμπαράστασή του στους διωκόμενους χριστιανούς, ενώ περιλαμβάνει συζητήσεις με εθνικούς φιλοσόφους και αλληλογραφία με τον αυτοκράτορα Μεγάλο Κωνσταντίνο και τους γιούς του Κωνσταντίνο και Κώνστα. Επίσης, εξιστορεί λεπτομερειακά τους αγώνες του με τους αόρατους εχθρούς, τα διάφορα οράματα που είχε και το μακάριο τέλος του. Το ανάγνωσμα αυτό συνετέλεσε στη διάδοση του μοναχισμού στη Δύση.
Ο Άγιος Αντώνιος, τον οποίο οι Άγιοι Πατέρες ανακήρυξαν Μέγα, θεωρείται ο ιδρυτής του μοναχικού βίου. Είναι πολύ θαυματουργός και η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 17 Ιανουαρίου.
Μίνα Σολωμίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου