Σε όλα τα μέρη του κόσμου, η αρχή του έτους θεωρείται μια ευκαιρία για νέο ξεκίνημα και νέες επιτυχίες.
Τα social media ξεχειλίζουν από like και share με ρητά, αναφορές, ευχές, συνταγές έως και…εντολές αλλαγής. Οι τηλεοπτικές οθόνες κατακλύζονται από λαμπερές εκπομπές αφιερωμένες στο «new year resolution», η αισθητική των οποίων, όμως, πληγώνεται από τις τραγικές εικόνες των δελτίων ειδήσεων που θυμίζουν τις αλλαγές που δεν καταφέραμε να κάνουμε για πολλά χρόνια σε όλους τους τομείς
της ζωής μας.Και όλα αυτά, λες και γίνονται, για να διατηρείται μέσα μας η μάχη του ενθουσιασμού και της χαράς με το φόβο και την αγωνία ανεβάζοντας, τελικά, το άγχος για τη ζωή και το μέλλον μας.
Σε ατομικό επίπεδο, η νέα χρονιά φέρνει μαζί της ευχές, ελπίδες και υποσχέσεις προς τον εαυτό μας: «θα κάνω τα πράγματα αλλιώς», «θα τα καταφέρω», «θα το αποφασίσω», «θα κάνω τη σωστή επιλογή», «θα δώσω νόημα στη ζωή και τη δουλειά μου», «θα οριοθετήσω τις σχέσεις μου», «θ’ αυξήσω την επιρροή μου και θα πάρω την προαγωγή που αξίζω».
Με όλα αυτά να καίνε το μυαλό και να ζεσταίνουν την ψυχή, οι παραμονές του νέου χρόνου μας βρίσκουν αγκαλιά με το όνειρο μιας καλύτερης, πιο αποτελεσματικής και «αναβαθμισμένης» έκδοσης του εαυτού και της ζωής μας. Και η νέα χρονιά ξημερώνει!
Όμως θα το έχετε δει κι εσείς…
Αυτή η «εξωτερική» νέα αρχή (ένα χρονικό ορόσημο δηλαδή εξωτερικά προσδιορισμένο όπως η αλλαγή του χρόνου) είναι συχνά μια συνθήκη ικανή για να σκεφτούμε νέα πράγματα, να ονειρευτούμε, να υποσχεθούμε, αλλά όχι και για να πετύχουμε την εσωτερική νοηματοδότηση που κάνει την πρόθεσή μας αποτέλεσμα και την επιθυμία μας πραγματικότητα. Έτσι, παρά τις ευχές και τις ελπίδες, η νέα χρονιά σπανίως αποδεικνύεται –στην πράξη- το ξεκίνημα για νέα πράγματα…
Η Πραγματικότητα
Γιατί, όμως, τελικά δεν τα καταφέρνουμε, εγκαταλείπουμε ή δεν ξεκινάμε καν;
Η απάντηση που μπορώ να δώσω έχει δύο σκέλη:
1. Γιατί παρότι η χρονιά, είναι νέα, εντούτοις εμείς είμαστε παλιοί! Και οι παλιοί έχουν το μαγικό τρόπο να επαναλαμβάνουν τα παλιά ακόμη κι όταν βρίσκονται σε νέα (ξεκινήματα).
2. Γιατί δεν το πιστεύουμε. Το συναίσθημα της ματαίωσης που έχει εδραιωθεί από την ανεπιτυχή έκβαση παρόμοιων προσπαθειών στο παρελθόν δημιουργεί μέσα μας αρνητική αξιολόγηση για την ικανότητά μας να πετύχουμε την αλλαγή και μειώνει προοδευτικά την αυτοεκτίμησή μας. Με άλλα λόγια κάθε φορά που αναβάλλουμε, εγκαταλείπουμε ή αποτυγχάνουμε, η επόμενη προσπάθεια μας ξεκινά από χαμηλότερη – δυσκολότερη αφετηρία.
Γι’ αυτό, αν το εσωτερικό νόημα της αλλαγής δεν έχει ακόμη ευδοκιμήσει μέσα μας, χρειάζεται είτε να καλλιεργηθεί με τη βοήθεια ενός άλλου ανθρώπου (επαγγελματία συμβούλου) είτε να του δώσουμε κι άλλο χρόνο.
Το να υποσχεθούμε στον εαυτό μας και τους άλλους ότι θα υλοποιήσουμε το ανώριμο (ανέτοιμο εσωτερικά) αίτημα για αλλαγή, λόγω της αλλαγής του χρόνου, της πίεσης από το διευθυντή, ή το αίτημα του/της συντρόφου μας, είναι επίσης…ανώριμο!».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου