«Διά πίστεως…ἐγενήθησαν ἰσχυροί ἐν πολέμῳ» ( Ἑβρ. 11,33-34).
Ὑπάρχουν στήν ἱστορία τῶν λαῶν στιγμές κρίσιμες καί ἀποφασιστικές. Ἀπό αὐτές ἐξαρτᾶται ἡ ὑπόστασή τους ὡς Ἒθνους. Ἀπό τό ὂχι ἢ τό ναί πού θά προφέρουν ἐξαρτᾶται τό μέλλον τους, ἡ ὓπαρξή τους, ἡ τιμή καί ἡ ἀξιοπρέπειά τους. Ἂν θά ζήσουν ἐλεύθεροι ἢ θά συμφιλιωθοῦν μέ τίς ἁλυσίδες τῆς τυραννίας. Ἂν θά πορεύονται μέ τό κεφάλι ψηλά ἢ μέ τό ὂνειδος τῆς προδοσίας ἀνεξίτηλα χαραγμένο στό στιγματισμένο μέτωπό τους. Σέ τέτοιες στιγμές πού προφέρεται ἢ τό ἡρωικό ὂχι ἢ τό ναί τῆς ἡττοπάθειας στίς ἰταμές προκλήσεις τῶν ἐπιδρομέων, οἱ λαοί βεβαιώνουν τήν θέλησή τους νά ζήσουν ἢ νά ἐξαφανισθοῦν. Φανερώνουν τό ψυχικό μεγαλεῖο ἢ τήν πνευματική τους μικρότητα. Τέτοιες ἀκριβῶς στιγμές ἒζησε τό Ἒθνος μας τήν μεγάλη καί ἱστορική ἡμέρα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τότε πού ὁ λαός καί ἡ ἡγεσία του, μακριά ἀπό μικρότητες καί σκοπιμότητες, ἑνωμένοι, μέ μιά ψυχή, ἒδειξαν τό ἀδούλωτο φρόνημά τους καί βροντοφώνησαν, πώς προτιμοῦν τόν θάνατο ἀπό τήν ἐθνική μείωση καί τόν ἡθικό ἐξευτελισμό. Γι’ αὐτό καί δέν παύουμε νά γιορτάζουμε καί νά τιμᾶμε τήν μεγάλη ἐκείνη ἐπέτειο. Τέτοιοι ἑορτασμοί δέν εἶναι φτηνοί πανηγυρισμοί. Εἶναι ἀναδρομή σέ γεγονότα γεμᾶτα διδάγματα γιά τό μέλλον, σέ φωτεινούς δρομοδεῖκτες πού δείχνουν τόν δρόμο τῆς ἀληθινῆς δόξας, τῆς ἐλευθερίας, πῶς τά ἒθνη μεγαλουργοῦν, ὃταν πιστεύουν σέ ἰδανικά, στήν προστασία τῆς θείας παντοδυναμίας.
Ἂλλωστε γιά τούς Ἓλληνες, πού δέν ἐπηρεάσθηκαν ἀπό τά ψευδοσυνθήματα τοῦ Διεθνισμοῦ, ἲσχυε ἀνέκαθεν καί θά ἐξακολουθεῖ νά ἰσχύει τό παλαιό ρητό: «Πάτριον (πατροπαράδοτον) ἐκ τῶν πόνων(διά τῶν πολεμικῶν κόπων καί θυσιῶν) τάς ἀρετάς κτᾶσθαι». Εἶναι, δηλαδή, βαθειά καί ἀνεκρίζωτα μέσα στήν ψυχή τῶν Ἑλλήνων ὁ ἀγώνας καί οἱ θυσίες γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς Πατρίδος. Γιά νά κρατηθοῦν ὂρθιες οἱ ἀρετές καί οἱ ἀξίες, οἱ πρόγονοί μας, στήν μακραίωνη ἱστορία μας, ἦσαν πρόθυμοι νά θυσιάσουν καί τήν ζωή τους ἀκόμα. Τό ἱστορικό ΟΧΙ τοῦ 1940 δέν τό πρόφερε μία φορά ἡ ἑλληνική ψυχή. Εἶναι διαχρονικό καί βρίσκεται πάντα ἀκοίμητο σέ κάθε ἀδιάφθορη καρδιά, στήν ὁποία κυκλοφορεῖ αἷμα ἑλληνικό. Ὁ Ἐθνικός μας Ὓμνος, πού ὑμνεῖ τήν ἐλευθερία, τήν ἐλευθερία πού βγῆκε «ἀπ’ τά κόκαλα τῶν Ἑλλήνων τά ἱερά», δέν εἶναι σχῆμα ποιητικό. Εἶναι ἀδιαμφισβήτητη ἱστορική πραγματικότητα.
Ἓνα Ἒθνος πού θέλει νά ζήσει καί νά μεγαλουργήσει δέν φροντίζει μόνο γιά τά προβλήματα τῆς Οἰκονομίας. Δίνει τουλάχιστον τήν ἲδια προτεραιότητα καί στίς πνευματικές ἀξίες. Καί τίς ἀξίες αὐτές τίς σέβεται καί κάνει τό πᾶν νά τίς καλλιεργήσει καί νά τίς προβάλει. Μιά τέτοια ἀξία εἶναι καί ὁ ἀληθινός πατριωτισμός. Δυστυχῶς, ἱδιαίτερα τά τελευταῖα χρόνια, δέν ἒλειψαν οἱ διάφοροι διεθνιστές, πού μέ ποικίλα προσχήματα, θέλησαν νά τόν ὑπονομεύσουν καί μάλιστα στή νέα γενιά. Γι’ αὐτό χρέος μας εἶναι μέ κάθε τρόπο νά τόν τονώσουμε στίς ψυχές ὃλων μας καί μάλιστα τῶν νέων. Καί ἓνας τρόπος εἶναι ὁ σημαιοστολισμός στίς ἑορταστικές ἡμέρες τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων. Ἀποτελεῖ ἐθνικό καθῆκον. Ἡ ἀδιαφορία πολλῶν στερεῖ κάθε φορά τούς δρόμους καί τίς πλατεῖες ἀπό τόν σημαιοστολισμό. Καί ὃμως τό γαλανόλευκο κῦμα, πάνω στά μπαλκόνια τῶν σπιτιῶν, δίνει τόν τόνο ἀκόμα καί στίς ἀπομακρυσμένες γειτονιές καί μαρτυρεῖ τήν καθολική συμμετοχή στίς μεγάλες ἐθνικές μας ἑορτές. Ἂς τό προσέξουμε ἰδιαίτερα τίς ἡμέρες πού γιορτάζουμε μιά μεγάλη ἐθνική ἐπέτειο ὃπως τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Τέτοιες ἐποποιΐες ἐθνικοῦ μεγαλείου δέν πρέπει νά λησμονοῦνται. Οὒτε ἁπλῶς νά γίνονται ἀντικείμενο τυποποιημένων πανηγυρικῶν λόγων. Πρέπει ἀδιάκοπα νά ἐμπνέουν τόν λαό μας. Νά τοῦ θυμίζουν τό θαῦμα τῆς πίστεως καί τήν ἐθνική ὁμοψυχία τῶν ἡμερῶν ἐκείνων.
Οἱ σελἰδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας εἶναι γεμάτες ἀπό θαυμαστά παραδείγματα φιλοπατρίας, τόσα πού καμιά ἂλλη δέν γνώρισε. Τί θά ἦταν ἡ Ἑλλάδα καί οἱ Ἓλληνες, ἂν δέν εἶχε προηγηθεῖ τό γεμάτο ἡρωισμό αὐτό περελθόν; Ἡ γαλανόλευκη πού μᾶς θυμίζει τούς ἱερούς ἀγῶνες τῆς ἐλευθερίας, ἂς εἶναι ἰδιαίτερα τίς ἡμέρες αὐτές ἀναρτημένη καί στόν ἱστό, ἀλλά καί στήν ψυχή μας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου