Αναμνήσεις. Στη ζωή μας υπάρχουν άνθρωποι που μας σημαδεύουν. Για μένα, ένας από αυτούς ήταν ο παππούς μου ο Γιωργος, που έφυγε από τη ζωή περήφανος, πλήρης ημερών και εμπειριών πριν 20 χρονια. Ο παππους μου γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1912.Από τον άνθρωπο αυτόν έμαθα (ελπίζω τόσο καλά όσο να μου έχει γίνει βίωμα ζωής) την αξια του να χαμογελάς πάντα, να μένεις ζωντανός και δραστήριος , ανεξάρτητα από την ηλικία σου, μέσα από την καθημερινή δραστηριότητα και τη συμμετοχή στα πράγματα. Αναγνώρισα τη σημασία να είσαι «παρών» στη ζωή, περιφρονώντας στερεότυπες αντιλήψεις τύπου: από τη μέση ηλικία και μετά οι άνθρωποι γίνονται σταδιακά ανήμποροι, ασθενείς και απόντες από την ίδια τους τη ζωή. Ο παππούς ήταν ένα ολόκληρο σχολείο. Για να γράψουμε όσα μου χει διηγηθεί, ατέλειωτες ώρες διπλα στον ξυλόφουρνο ( που η γιαγιά Ολυμπια πάντα έφτιαχνε τα καλύτερα φαγητά, για την οποία θα μιλήσουμε αλλη ημέρα λόγω του ότι ήταν η ηρωίδα μου, η νεράιδα μου κτλ), χρειαζόμαστε άπειρες σελίδες. Κάθε τέτοια ημέρα μου μιλούσε για τον πόλεμο. Τα μάτια του έλαμπαν. Ο χρόνος συνθηκολογούσε μαζί του και γύριζε πίσω, αφαιρώντας καμία εξηντάρια χειμώνες από την κορμοστασιά του. Γινόταν πάλι ο νέος που η κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940 τον βρήκε στο αμπέλι να σκάβει τα δεντρα του. Θυμάμαι κάθε γκριμάτσα του, κάθε στιχομυθία κάθε εικόνα που μου μετέφερε για την επιστράτευση .. Έφυγε για τα Γιάννενα και από εκεί έφτασε στην πλημμυρισμένη από Έλληνες Κορυτσά. Πείνα, κακουχίες, ψείρες, κρύο, χιόνι, κρυοπαγήματα από τον πόλεμο και ένα βλήμα στον δεξί του ωμο τον έκρινε ανάπηρο πολέμου. Όλα τα χρονια, όταν έβγαζα ακτίνες του παππού, το βλήμα φαινόταν εκεί. Στεναχωριόμουν και ήθελα πάντα να το βγάλουμε. «Δε βγαίνει, ολυμπιτσα, αυτό μένει εκεί». Όπως ένα παγούρι που είχε ο παππούς ενθύμιο πάντα από την Κορυτσά. Χιλιοχτυπημενο παγούρι μεταλλικό. Είχε χάσει το πώμα στον πόλεμο. Πολέμησε στο θρυλικό ύψωμα 731 (τι ήταν αυτό μη με ρωτάτε ο παππούς το έλεγε), και γύρισε πίσω ζωντανός, περπατώντας χιλιόμετρα χωρίς να τον πειράξουν οι Γερμανοί. Τον έβλεπα λοιπόν μετά σε κάθε παρέλαση, στους ανάπηρους πολέμου,τέτοια ημέρα, αν και ήταν ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους στρατευμένους της εποχής, υπηρέτησε τον πόλεμο του 1940 και άγγιξε από κοντά την αληθινή ιστορία. Στις διηγήσεις του δεν υπήρχε το πνεύμα του ηρωισμού. Αλλά η ανθρώπινη μάτια του απλού στρατιώτη. Κάθε επέτειο του «ΟΧΙ» είναι αφιερωμένη στον παππού. ( Με το τέλος της παρέλασης μου έφερνε ένα τεράστιο λουκούμι τριαντάφυλλο πασπαλισμένο με την πιο λευκή και γλυκιά άχνη!!!!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου