Η ενορία του Αγίου Μηνά της Νάουσας, το..."Ιερόν Κολωνάκιον", όπως την αποκαλούσε ο μακαριστός ενορίτης της, Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Νικοπόλεως, πρώην Ζάμπιας, Κυρός Πέτρος Καρατρούπκος, είναι το σημείο αναφοράς στην 56χρονη ζωή μου. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, παντρεύτηκα, βάπτισα τα παιδιά μου. Χαρές και λύπες, Πάσχα και Χριστούγεννα, Μεγάλες Εβδομάδες, υπό την σκέπη του Ιερού Ναού, αφιερωμένου στον Μεγαλομάρτυρα Άγιο Μηνά. Αυτόν τον υπέροχο στρατιωτικό, ασπρομάλλη και ασπρογένη, επιβλητικό καβαλάρη Μεγαλομάρτυρα, για τον οποίο ένας άλλος μακαριστός, συνεπίτροπος μου και ιδιαίτερα αγαθός γέροντας, ο Σταμάτης Σιδηρόπουλος, μου διηγήθηκε ότι τον είδε να βγαίνει έφιππος από τον παλιό, ξύλινο Ναό του, το βράδυ πριν καεί από εμπρηστική σφαίρα των ανταρτών, τον Αύγουστο του 1947, όπως αναφέρει και ο αγαπητός μου δάσκαλος, Μανώλης Βαλσαμίδης, στο εξαιρετικό βιβλίο που εξέδωσε πρόσφατα, με τίτλο "Ο Ιερός Ναός του Αγίου Μηνά Ναούσης". Ένα βιβλίο που αυτός ο έφηβος των 92 ετών το εξέδωσε, μόνος του, παρά τις, ψεύτικες όπως αποδείχθηκε, υποσχέσεις χρηματοδότησης από την Π.Ε Ημαθίας, για να υπάρξει χρηματοδότηση του, πριν από μερικά χρόνια. Ο Μανώλης Βαλσαμίδης, ένα βιβλίο που η αξία του κόστους του είναι τουλάχιστον 10 ευρώ, το έδωσε για μόλις 5 ευρώ, στεκόμενος μάλιστα έξω από το Ναό, τα απριλιάτικα πρωινά του 2021, μες το κρύο, για να το πάρουν πρώτοι οι συνενορίτες του. Προφανώς και δεν μπορώ να κρίνω ένα βιβλίο, ούτε τις γνώσεις έχω, ούτε και "ιστορικός" έγινα, άλλωστε η πόλη έχει πολλούς. Με συναίσθημα θα σταθώ στις 200 τόσες σελίδες του, που διάβασα σε λίγες ώρες "μονορούφι", στους ανθρώπους που έζησα σε αυτή την διαδρομή, από την πρώτη στιγμή που κάπου στα 1974 μεταφερθήκαμε από τον Ναό του Τιμίου Προδρόμου, στον τεράστιο νέο Ναό της ενορίας μας. Με πρώτη και επιβλητικότερη μορφή του μακαριστού πατρός Αναστασίου Σαράτση, την επιβλητικότερη φωνή την οποία ορθά περιγράφει ο γιος του ο Τάκης, που αντηχούσε το Χριστός Ανέστη χωρίς μικρόφωνα, σε όλη την περιοχή, μαζί με τα πυροτεχνήματα που ρίπτονταν από τον στρατό, αν θυμάμαι καλά, στον τελευταίο όροφο του κτιρίου, που στεγαζόταν το ζαχαροπλαστείο των αδερφών Γιαννούλη, εκεί που είναι σήμερα το φαρμακείο Τσιόγκα_Μπολιού. Μορφή φυσικά ιερέως που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο να γίνει ο Αγιαμηνάς, ο σημερινός θαυμάσιος ναός, με τις υπέροχες αγιογραφίες και το ξυλόγλυπτο τέμπλο, ο αιδεσιμότατος πρωτοπρεσβύτερος, πατέρας Ιορδάνης Χατζηστυλλής. Διαβάζοντας το βιβλίο, ξανα άκουσα τις αγγελικές φωνές του Ντότση Τσουκαλά και του Δημήτρη Νίκου, που τώρα σίγουρα βρίσκονται δίπλα στον Άγιο, δοξολογώντας ακαταπαύστως τον Άγιο Θεό. Θυμήθηκα τον μακαριστό Πέτρο Σιώπη, την μορφή του Αγίου Βήματος, εκκλησιαστικούς επιτρόπους που βρίσκονται πλέον στους ουρανούς, όπως ο πατέρας μου Παναγιώτης, ο δάσκαλος ο Ορφέας Κανονίδης, ο συνάδελφος του Μανώλης Ιωσηφίδης, ο Τάκης Χατζηιωάννου, ο Σωτήρης Πρίτας, ο Κωνσταντίνος Σιπητάνος. Θα σταθώ στους συνεπιτρόπους μου, που αξιωθήκαμε, με πρόεδρο του εκκλησιαστικού συμβουλίου τον πατέρα Ιορδάνη, να υποδεχτούμε τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κυρό Χριστόδουλο, την Κυριακή της Πεντηκοστής του 1999, στην μοναδική φορά που συλλειτούργησαν στην Βόρεια Ελλάδα. Ψυχή ο αλησμόνητος Στέργιος Σαράτσης, φύλακας και φρουρός ο αλησμόνητος επίσης Σταμάτης Σιδηρόπουλος, ο φίλος μου Νίκος Βαλάσας, που μας "ξενιτεύτηκε" στα γεράματα στην Θεσσαλονίκη, για τα εγγόνια του. Εργάτης δόκιμος και στην πρώτη θητεία μου και την δεύτερη ο Μιχάλης Δήμπαλας, που μου είχε διηγηθεί την ιστορία με τους αξιωματικούς που έβλεπε στον νάρθηκα του Προδρόμου. Με την προτροπή του μάλιστα είχα στείλει την επιστολή στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Παντελεήμονα, ζητώντας του να προστρέξει στην αναγνώριση των χιλιάδων μαρτύρων της σφαγής στο Κιόσκι, ως Αγίων Νεομαρτύρων, από το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Τονίζοντας σε εκείνη την επιστολή ότι οι Άγιοι Νεομάρτυρες έτρεχαν πρόθυμοι στο μαρτύριο από τον κτηνώδη "ροπαλοφόρο" Μεχμέτ Εμίν Πασά, τέτοιες μέρες το 1822, αρνούμενοι, προσέξτε, όχι να απαρνηθούν την ελληνική τους καταγωγή, αλλά την θρησκεία τους. Ο κυρ Μιχάλης, είναι ζωντανό παράδειγμα της θαυματουργής παρουσίας του Αγιαμηνά, αφού με την χάρη του Αγίου, πέρασαν πολλές και σοβαρές περιπέτειες στην υγεία του. Να κλείσω τούτες τις σκέψεις με μια αναφορά στον Τάση τον Παπακώτα, που κάθε μέρα ήταν εκεί, είτε στο αναλόγιο, είτε στο ιερό, είτε στο επιτροπείο και τον Τάση τον Λάλα, που και οι δυο τους έφυγαν από την ζωή, αναμένοντας την αιώνια ανάσταση. Τον πατέρα Διονύσιο Ανθόπουλο, έναν λευίτη ιερέα, τον δικό μου πατέρα Αθανάσιο Νίκου, τον διδάκτορα μας πρωτοπρεσβύτερο, με την καλύτερη φωνή ιερέως που έχω ακούσει και τον πιο φιλάνθρωπο άνθρωπο που έχω γνωρίσει, τον νυν προϊστάμενο του Ναού Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη, Παύλο Παπαδόπουλο. Τον αδερφικό μου φίλο, με τον οποίο έζησα την ευεργεσία του θαύματος του Οσίου Θεοφάνους, Θωμά Τσουκαλά, που βρίσκεται στο στασίδι του πατέρα του Ντότση, τον Κυριάκο Χατζηστυλλή, στο αριστερό αναλόγιο. Τον Μιχάλη Σαμψωνίδη, τον μοναδικό νεωκόρο μας, που πάντα είχε στο πλευρό του την σύζυγο του Τούλα, πριν φύγει από την ζωή. Ειδική αναφορά σε δυο "αδυναμίες" μου, που έφυγαν από την ζωή Τον Κώστα Στανίση και τον Βασιλάκη τον Κόκκινο. Ακόμη τον Κώστα και τον Διονύση Καρβουνιάρη, την πρεσβυτέρα κυρία Κούλα Καφετζή που διακόνησε τον Ναό, τον πατέρα Ανδρέα Μαλιάρα, που πρόσφατα έχασε την σύζυγο του. Στον Μανώλη Βαλσαμίδη να ευχηθώ να του δίνει υγεία και χρόνια ο Άγιος, ώστε να μας χαρίσει πολλά, πολλά ακόμη βιβλία. Κλείνω με το υπέροχο ιστορικό γεγονός που μας διηγούνταν ο μακαριστός κυρός Πέτρος Καρατρούπκος, όταν πηγαίναμε να τον πάρουμε με τον παπαΘανάση από την Αθήνα, τέτοιες βδομάδες πριν από το Πάσχα, από το Πλατύ, όπου ερχόταν με τρένο, με το τριμένο του ρασάκι. "Στον δήμο Χαλκίδος τα παλιά τα χρόνια, ένας δήμαρχος, έγραφε την ομιλία υποδοχής του νέου Μητροπολίτη, που θα ενθρονιζόταν εκείνες τις μέρες στην Μητρόπολη του. Έψαξε από εδώ, έψαξε από εκεί, βρήκε έναν θρησκευτικό χαιρετισμό μεταξύ των Αρχιερέων, σου λέει εδώ είμαστε και πρωί, πρωί της Κυριακής, μετά την ενθρόνιση, στον λόγο του, απευθύνθηκε στο νέο Δεσπότη με το εξής αμίμητο. "Άγιε αδερφέ και...συλλειτουργέ της ημών μετριότητος". Αγαπητέ μου "συλλειτουργέ" σε αυτό το ταξίδι του χρόνου, Μανώλη, εύχομαι και πάλι ο Θεός να σε έχει καλά, να αναπαύει την αγαπημένη σου Τασούλα εν σκηναίς δικαίων, όπως και όλους τους κεκοιμημένους ενορίτες και ενορίτισσες του Αγίου Μηνά. Ελπίζω δε ότι μετά το τέλος της πανδημίας, θα τα πούμε για μια δύσκολη και ματωμένη ιστορική περίοδο της Νάουσας, Πού τόσο πολύ μας καίει, πρώτα την δική σου γενιά και μετά την δική μου. Τα όσα έγιναν εκείνο τον φρικτό Γενάρη του 1949, στο δεύτερο ολοκαύτωμα της ηρωικής μας πόλης. Δια ικεσιών του συνόμιλου των Ασωμάτων και ομόσκηνου των Αθλοφόρων, Αγίου Μηνά του Θαυματουργού, ο μαθητής και φίλος σου. Θόδωρος Ελευθεριάδης.
Υ.Γ Να με συγχωρούν όλοι όσοι τους λησμόνησα σε τούτες τις σειρές. Ζώντες και κεκοιμημένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου