Η περιθωριοποίηση της τέχνης στον χώρο του σημερινού σχολείου, σαφώς δεν είναι άσχετη με το πνεύμα και τη φιλοσοφία της σύγχρονης εποχής. Το σχολείο κάθε κοινωνίας καθρεπτίζει τους στόχους και τις επιδιώξεις αλλά και τις προτεραιότητες που αυτή θέτει στα μέλη της. Έτσι, σε μια κοινωνία χρησιμοθηρική και έντονα υλιστική, που κινείται στον ρυθμό του καταναλωτισμού και που έχει ως δόγμα της την υλιστική ευδαιμονία, το ενδιαφέρον για τις τέχνες περνά σε δεύτερη μοίρα. Γι’ αυτό και το σύγχρονο σχολείο ενδιαφέρεται να διαπαιδαγωγήσει ανθρώπους με γνώσεις εξειδικευμένες και χρησιμοθηρικές και όχι απαραίτητα ολοκληρωμένες, καλλιεργημένες και ευαίσθητες προσωπικότητες. Σήμερα δίνει προτεραιότητα σε συγκεκριμένα μαθήματα, η γνώση των οποίων θα προσφέρει εφόδια στους μαθητές για να ενταχθούν στην αγορά εργασίας, διεκδικώντας μια αξιόμαχη θέση. Η ενασχόληση με τις τέχνες και τον χώρο του πνεύματος, σε γενικές γραμμές, δεν συμβαδίζει μ’ αυτή τη λογική, γι’ αυτό και περιορίζεται σε μια αποσπασματική και επιφανειακή προσέγγιση.
Αλλά και γενικότερα οι αρχές που διέπουν τη φιλοσοφία του σύγχρονου ανθρώπου , όπως αυτές της ‘’ήσσονος‘’ προσπάθειας , της ματαιοδοξίας, του έντονου και συχνά αθέμιτου ανταγωνισμού, δεν συμβαδίζουν με τις αρχές που εμπνέουν τα διάφορα καλλιτεχνικά δημιουργήματα. Έτσι, η τέχνη δυσκολεύεται να ευδοκιμήσει σ’ ένα σχολικό περιβάλλον χρησιμοθηρικό, έντονα ανταγωνιστικό, υποταγμένο στους υλιστικούς σκοπούς της σύγχρονης κοινωνίας. Γι’ αυτό και η προσπάθεια για άρση αυτής της αρνητικής κατάστασης είναι δύσκολη και ιδιαίτερη σοβαρή.
Πρωταρχικός σκοπός της εκπαίδευσης θα έπρεπε να είναι η δημιουργία ολοκληρωμένων, ανεξάρτητων και πνευματικά ώριμων ανθρώπων, με αυξημένη κριτική ικανότητα και αίσθηση αυτογνωσίας. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού σημαντική είναι η συνδρομή των ερεθισμάτων και των στοιχείων που προσφέρει η συνειδητή και συχνή ενασχόληση με την τέχνη και τα δημιουργήματα της.
Απαιτούνται, λοιπόν, ορισμένες δυναμικές κινήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης, όπως το να συμπεριληφθούν άμεσα σ’ όλα τα διδακτικά προγράμματα μαθήματα που έχουν ως αντικείμενο διάφορες μορφές τέχνης. Η ενασχόληση όμως μ’ αυτά είναι ανάγκη να μη μείνει σε θεωρητικό και επιφανειακό επίπεδο, αλλά να προχωρήσει σε δημιουργική και γόνιμη καταγραφή εμπειριών. Το στήσιμο θεατρικών παραστάσεων, η οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων και η ενθάρρυνση τους σε απόπειρες ουσιαστικής εξοικείωσης, έτσι ώστε να μπορούν να αντιληφθούν την ουσία και το μεγαλείο της καλλιτεχνικής έκφρασης, είναι μερικά από αυτά που μπορούν άμεσα να εφαρμοστούν. Παράλληλα, ο σταδιακός εξοπλισμός των σχολείων με τα απαραίτητα εποπτικά μέσα, αλλά και η επάνδρωση με εξιδεικευμένο προσωπικό θα βοηθήσουν στην ουσιαστική βελτίωση της κατάστασης.
Τέλος, η ουσιαστική παρουσία της τέχνης στη σχολική πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει στην ανίχνευση των κλίσεων των μαθητών, έτσι ώστε πραγματικά το σχολείο να συμβάλει στη βαθύτερη γνώση του εαυτού τους και να οδηγήσει σε σωστότερες επιλογές για τη μελλοντική τους εξέλιξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου