Μυλόπετρες-Αλέτης Όνος. Του Γιώργου Πολάκη

Τρέχει το νερό.

Πέφτει μ’ ορμή.

Γυρνάει ο μύλος.


Τ’ αλεύρι θα γενεί.



Το νεράκι λιγοστό.

Αγκομαχάει ο μύλος.

Μέχρι που στέρεψε

κι ο μύλος τέλεψε.



Καινούργια δύναμη

τον μύλο μας κινεί.

Είναι ο κυρ Μέντιος.

Σκυφτός και μόνος.

Είναι ο αλέτης όνος.



Η διαδρομή μια σπιθαμή

γύρω απ’ την πέτρα.

Η εικόνα πάντα η ίδια.

Τη φυλακή σου μέτρα.



Σταμάτα-ξεκίνα.

Πόσες φορές ακόμα;

Είναι κοντά στο τέλος,

δεν είν’ αυγή το γιόμα.



Πόσες φορές ακόμα,

θα ξεκινήσει απ’ την αρχή

και πόσα «τέλος» θα μετρήσει,

σκυφτός πάνω στη γη;



Διψάει, πεινάει, αγκομαχεί,

δεν ήρθε η ώρα ακόμα.

Θα περιμένει για πολύ,

για μια μπουκιά στο στόμα.



Τα πόδια άλλο δε βαστούν,

τα γόνατα λυγίζουν,

ο γαϊδαράκος έφεξε,

σκοντάφτει, άλλο δεν κρατούν.



Βλέπει το τέλος να ‘ρχεται.

Τι λυτρωμός, η ώρα να σκολάσει.

Για πάντα να ξεκουραστεί.

Τα όρνια η σάρκα να χορτάσει.



Γιώργος Πολάκης