Μια χαλασμένη πολυθρόνα
βρήκα πεταμένη στο πεζοδρόμιο
στα σκουπίδια
και κάθισα αναπαυτικά
πόσες φορές, σκέφτηκα
να κάθισε ο ιδιοκτήτης της
όταν ήταν χαρούμενος
και πόσα δάκρυα έριξε
τις στιγμές της δυστυχίας του
καθόμουν με μισόκλειστα μάτια
ο κόσμος περνούσε
άλλοι με κοίταζαν παράξενα
κι άλλοι όχι
τρέχανε να προλάβουν
ποιος ξέρει τι
ένας άστεγος πιο πέρα
καθόταν χάμω
σε μια κουβέρτα
με περιεργάζονταν
τον κοίταξα
του χαμογέλασα
κοίταξε αλλού
οι άνθρωποι δεν αντέχουν
το διαφορετικό
κάθισα εκεί ώρες
ώσπου πείνασα, δίψασα
κι έψαξα να βρω
ένα μαγαζί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου