Στα σοκάκια της Αγιαπαρασκευής

Άλλαξαν οι καιροί στη Νάουσα. Εκείνο το πολύβουο τέτοιο απόγευμα, παραμονή της χάρης της Αγίας Παρασκευής, με τα σπίτια στον μαχαλά της, με το καντηλάκι και το θυμιάμα αναμμένα, μαζί με το κρύο το νερό και το λουκούμι να περιμένουν τους προσκυνητές, χάθηκε. Ανεβαίνοντας από το
κέντρο για την εκκλησιά της, μια θλίψη σιωπής κυριαρχεί στα νοικοκυριά και τα μαγαζιά της. Εάλω η Νάουσα, πληρώνοντας αμαρτίες γενιών. Αυτών που έφυγαν, αυτών που ήρθαν, αυτών που θα ρθουν.  Και εσύ, όπως τότε που σχολιαρόπαιδο σε έπαιρνε η μάνα σου να πάτε να προσκυνήσετε την θαυματουργή εικόνα της, να νιφτείς από το αγίασμα της και να πάρεις το κοκοράκι σου το καραμελένιο. Σπίτι μου δεύτερο αυτό του Νικόλα του Ράντζιου, του μπαρμπα Θανάση, της γιαγιάς της Κυράτσως ( ο Θεός να τους αναπαύει) και της κυρά Κατίνας. Καλή μας φίλη η Κατίνα, η καλύτερη φίλη της μάνας μου της συχωρεμένης. Μια περαντζάδα σήμερα, με βαριεστημένο από τα 54 έτη μου, βήμα. Λες και δεν κύλησε ο χρόνος από τα πιτσιρίκια που έπαιζαν στον στραβό τον πλάτανο. Δεν πιστεύω στον χρόνο, ούτε τον χώρο. Δεν υπάρχουν, αφού άχρονος και άχωρος είναι ο Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Χρόνια μας πολλά και βοήθεια μας η Αθληφόρος Μεγαλομάρτυς.