Οι άθλιοι της Νάουσας.Με αφορμή την μήνυση της Ίλιας

Δυόμιση μήνες πριν τις εκλογές και οι "γνωστοί-άγνωστοι" άθλιοι των social media, "έπιασαν δουλειά". Είμαι σίγουρος ότι η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος θα βρει το ίχνος, όσο και αν είναι καλά κρυμμένο, του κυρίου ή της κυρίας που κατήγγειλε στην μήνυση της η Ίλια Ιωσηφίδου. Το
επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά. Προσωπικά, όπως και την τεράστια πλειοψηφία των συνδημοτών μου, δεν με ενδιαφέρει να "εκδικηθώ", για να μην χρησιμοποιήσω καμιά βαρύτερη λέξη, τον Κουτσογιάννη. Δεν με ενδιαφέρει να "εκδικηθώ" τον Καραμπατζό. Και αυτό είναι κραυγή αγωνίας για όλους αυτούς που θέλουν να γίνουν οι εκλογές με παρελθοντικούς όρους. Το ξήλωμα των αφισών των "αντιπάλων" και το ξύλο μεταξύ τους, μας έχει τελειώσει από την δεκαετία του 1980.  Δεν θέλω λοιπόν να με "σώσει" κανείς. Θέλω να αντιπαρατεθούν οι υποψήφιοι με το πώς, κοστολογημένα και ενταγμένα σε ευρωπαϊκούς ή εθνικούς πόρους, θα μπορέσουμε να κάνουμε τον δήμο αφιλόξενο στα οχήματα (σ.σ εκείνο που περνάω από το Γιαννακοχώρι να πάω στο Ροδοχώρι και τα αυτοκίνητα κάνουν διπλοσειρά στον καφενέ με ξεπερνά!) και φιλόξενο στον πεζό. Να μιλήσουμε για το πώς, μέσα από την ισχύουσα εθνική νομοθεσία για τα ζώα, που είναι απαράδεκτη, θα δημιουργήσουμε ένα φιλικό για τα αδέσποτα καταφύγιο. Να δούμε πώς η Κοπεγχάγη έκανε ένα μοναδικό εργοστάσιο ανακύκλωσης μέσα στην πόλη, το οποίο λειτουργεί άοσμα, αθόρυβα και επίσης ως...τεχνητή πίστα σκι. Να μιλήσουμε για ποδήλατα, ηλεκτρικά και μη (ήδη το πρόγραμμα ξεκίνησε από τον δήμο) με τα οποία θα μετακινούνται οι δημότες και οι επισκέπτες. Να μιλήσουμε κυρίως με ΗΘΟΣ. Οι αργόσχολοι και όσοι θέλουν να δημιουργούν φασαρίες, άσχετα εναντίον ποιου, δεν έχουν σχέση με τις αρχές και τις αξίες της μεγάλης πλειοψηφίας των Ναουσαίων, Κυρίως δε των ανέργων, των νέων που αγωνιούν σε μια πόλη, τα σπίτια της οποίας κλείνουν από την φυγή οικογενειών στο εξωτερικό (προφανώς δεν ευθύνεται κανένας δήμαρχος για αυτό). Κλείνω με λίγους στίχους από τον Γιάννη Ρίτσο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. Σε όποιους αρέσει, από όλους τους συνδυασμούς. Και σε όποιους αρέσουμε.

Και να αδερφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε

ήσυχα, ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα

δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε

ακόμα πιο απλοί.

Θα βρούμε αυτά τα λόγια

που παίρνουνε το ίδιο βάρος

σ’ όλες τις καρδιές, 

σ’ όλα τα χείλη, 

έτσι να λέμε πια

τα σύκα σύκα

και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι

και να λένε

"Τέτοια ποιήματα

σου φτιάχνω εκατό την ώρα".

Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, 

απ’ τον κόσμο.

Εμείς τραγουδάμε

για να σμίξουμε τον κόσμο