Το έθιμο του καρτσιούνου. Γράφει ο Τάσος Καραμπατζός

"Ξύλα για τα Χρηστού...!!!" Ανήμερα των Χριστουγέννων, ξημερώματα, για να ζεστάνουμε τον νεογέννητο Χρηστό ανάβαμε φωτιές στην κάθε γειτονιά. Μόλις έκλειναν τα σχολεία, βγαίναμε παρέα με τους μεγαλύτερους που μας μάθαιναν τα "κατατόπια" κάθε εξώπορτας, κάθε αυλής, κάθε
κελαριού και κάθε ....ξυλοθήκης. Τα σπίτια ξεκλείδωτα. Δεν υπήρχε φόβος κλεψιάς. Και τετοιες μέρες οι νοικοκυρές, μάλλον άφηναν επίτηδες τις πόρτες ανοιχτές, για να μπούν τα παιδάκια της γειτονιάς να τους.. "κλέψουν" καμια ρίζα και κανα ξύλο για τον καρτσιούνο του "μαχαλά". Το είχαν για ....καλό!!!. Ο συναγωνισμός τεράστιος. Την πρωτιά πάντα την έπαιρνε ο καρτσιούνος του ΑγιαΣωτήρη. Εμείς στην Χρ. Λαναρά, ανάβαμε φωτιά στου "Γέρου τον μπαξέ" (ιδιοκτησία Γιώργου και Νίκου Βλάχου -σημερινός ΟΑΕΔ). Ξύλα από τα Καραμπατζέϊκα κτήματα (ροζιάρικες ρίζες απ'το ξεπάτωμα των δέντρων, μεγάλοι κορμοί καρυδιάς, μηλιές, δρένια, κουτσουπιές κλπ). Φαντάζαμε καλά. Ο Καρτσιούνος ήταν το σημείο αναφοράς στη γειτονιά. Αυτή ήταν η διασκέδαση των ημερών και δίπλα στη φωτιά, οι γυναίκες έψηναν καμια μπριζόλα ή κανα λουκάνικο, οι άνδρες το τσιπουράκι τους και μετά το ...ξινόμαυρο και εμείς τα μικρά, σε μια αναποδογυσιεμένη κλούβα, παίζαμε την "31". Αξέχαστα χρόνια. Υπήρχε δέσιμο των ανθρώπων. Αλληλεγγύη στα δύσκολα. Ημέρες πραγματικής αγάπης και θαλπωρής. Έξω να χιονίζει και εμείς με τη γιαγιά Ελένη και τον παππού τον Δημητρό, δίπλα στο τζάκι να μας λένε Χριστουγεννιάτικα παραμύθια και εμείς να χαζεύουμε με ανοιχτό το στόμα !!! Παίζαμε και καμια "κουλτσίνα" σε ...κάστανα και καρύδια. Αργότερα, και στον Δήμο κρατήσαμε το έθιμο. Θυμάμαι με τα παιδιά στον Δήμο, τους ξεσήκωνα να πάμε να φέρουμε μεγάλα κούτσουρα με τα μηχανήματα του Δήμου, όπου εντόπιζα στο βουνό. Μου είχε μείνει από παιδί το "άχτι" να μπορέσω να κάνω κι εγώ έναν μεγάλο καρτσιούνο! Μια χρονιά λοιπόν, είχα εντοπίσει έναν τεράστιο κορμό καστανιάς, στον δρόμο ακριβώς πίσω απο το σπιτάκι στον "Αγιο Ταξιάρχη". Υπερμεγέθης όγκος, κομένος από τη δεκαετία του '60, έστεκε εκεί ακούνητος για 50 χρόνια!!. Το βάρος του 11 τόνοι !!! Τον αναψαμε στο Φόρο, στην είσοδο της πόλης. Κι άλλον ένα, πάλι κορμός καστανιάς, τον εντοπίσαμε στις "Παντίνες" όταν διανοίγαμε τον καινούργιο δρόμο προς Δραζίλοβο. Αυτόν τον ανάψαμε στο "Εργατικό Κέντρο". Το βάρος του: 10 τόνοι!! Ένα φορτηγό πράμα, που έκαιγε ασταμάτητα μέχρι ....και τα "Φώτα" !!! Κρατούσαμε γερά την παράδοση της Νάουσας. Αξίζει αυτά τα έθιμά μας να τα κρατήσουμε ... άσβεστα! ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ -ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑ- ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!