Η νεοελληνική αγένεια και η ΟΝΕ! Αξίζει να διαβάσετε τις… περιπέτειες μας στον ιδιωτικό τομέα

Σε λίγο θα σας δώσω την συνέντευξη του φίλου, δημοσιογράφου, Βαλάντη Λιόλιου και τις εμπειρίες που αποκόμισε από το Κρεμς της Αυστρίας, όπου έκανε το μεταπτυχιακό του. Τώρα θα ασχοληθώ με τις δικές μου…περιπέτειες  στον ιδιωτικό τομέα της χώρας
μας. Δεν πέρασε καιρός που κατέβηκα με τον φίλο μου τον Παύλο Τσιναφορνιώτη για να πάρουμε μια σόμπα από την Θεσσαλονίκη. Φτάσαμε κάπου στο Κορδελιό, πληρώσαμε τοις μετρητοίς και μόνο που δεν μας….έδειραν. Μούτρα κατεβασμένα ή ακόμη χειρότερα μάτια που κοιτάν αλλού (ξέρετε ο ι Σέρβοι θεωρούν μεγάλη προσβολή και καλά κάνουν, όταν δεν τους κοιτάς στα μάτια την ώρα που συνομιλείς), ειρωνίες, φωνές «άντε γρήγορα φορτώστε γιατί θέλουμε τον χώρο». Μόνο που δεν μας …έδειραν, για να καεί όντως το νέο Κορδελιό.  Κοιταχθήκαμε με τον Παύλο, που και αυτός είναι νευρικός σαν και μένα, αλλά πάντα ευγενικός στην συμπεριφορά του, και φύγαμε με την πίεση να αγγίζει τις στροφές στον κινητήρα του Φέτελ στο γκραν πρι!  Αγένεια, ότι το χειρότερο. Αγένεια στην συμπεριφορά των γκαρσονιών, που βάζουν που και που το δάκτυλο στην…σούπα, όπως λέει το γνωστό ανέκδοτο για το σημείο που το είχαν πριν, αγένεια στον δρόμο, όπου το να σταματήσεις για να περάσει ένας πεζός στην διάβαση σημαίνει ότι κινδυνεύεις να στην… «καρφώσουν» οι πισινοί, αγένεια στο στραγαλατζίδικο, που τους ζητάς ένα ευρώπουλο μπατιρόσπορα και μόνο που δεν σε πετάνε έξω με τις κλωτσιές. Πολλή η κουβέντα για το αν άξιζε να μπει η χώρα μας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση. Με τίποτε. Κυρίως όχι για την υπανάπτυκτη, κρατικοδίαιτη, οικονομία μας, αλλά για το πολιτισμικό και κοινωνικό μας επίπεδο.  Η Ελλάδα δεν είναι μόνο έθνος ανάδελφον, αλλά και αγενές. Με ένα δυσμενές μέλλον, όσο δεν αλλάζουν συμπεριφορές οι πολίτες της. Η αναρχία και η ανομία τους έχει καταστήσει, πάνω απ΄όλα, αγενείς. Δεν σώζεται η κατάσταση λοιπόν!