Και τούτο ποιείν. Της Ίλιας Ιωσηφίδου

Όλη η φιλοσοφία της λειτουργίας ενός δήμου βρίσκεται σε μια ευαγγελική ρήση: «Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι». Να κάνεις αυτό χωρίς όμως και να αφήνεις το άλλο.
Να προετοιμάζεις το μέλλον χωρίς να αγνοείς την καθημερινότητα. Να είσαι εκεί και για τα μικρά και για τα μεγάλα.
Να μελετάς την αναβάθμιση του πάρκου αλλά εν τω μεταξύ να μην το αφήνεις στο έλεος του Θεού. Να σχεδιάζεις ένα νέο δημαρχείο αλλά να μαζεύεις και τα αδέσποτα. Να λύνεις τα μικροπροβλήματα
των δημοτών αλλά και τα μεγάλα προβλήματα της πρόσβασης στην Εγνατία Οδό και του Προαστιακού. Να φτιάχνεις χελωνίτσες αλλά να μην αφήνεις και την Αράπιτσα σε άθλια χάλια. Να οργανώνεις σεμινάρια ρομποτικής αλλά να μην αναγκάζεις τον πολίτη να τρέχει «από τον Άννα στον Καϊάφα» για μια αίτηση.
Πολλές φορές βέβαια γινόμαστε μάρτυρες ενός άλλου ευαγγελικού ρητού: «Μη γνώτω η αριστερά της δεξιάς το έργο». Δηλαδή να μη γνωρίζει το δεξί μας χέρι τι κάνει το αριστερό. Όταν στρώνονται οι δρόμοι χωρίς πρώτα να ολοκληρωθεί η ύδρευση και η αποχέτευση. Όταν η δημοτική αρχή κλείνει μια δημοτική επιχείρηση για να γλυτώσει την οικονομική επιβάρυνση και κατόπιν αναλαμβάνει όλα τα χρέη αλλά και το κόστος μισθοδοσίας των υπαλλήλων για το χρόνο που δεν εργάζονταν επιβαρύνοντας με εκατομμύρια το Δήμο. Όταν κλείνουμε το κέντρο της πόλης για βδομάδες χωρίς να προχωρούν τα έργα ασφαλτόστρωσης. Γενικά όταν δεν υπάρχει συντονισμός.
Μπορεί βέβαια να μου θυμίσετε την άλλη ρήση του ευαγγελίου: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε». Που βέβαια άμα την αντιστρέψεις σημαίνει ότι μπορείτε να κρίνετε αν δέχεσθε και να κριθείτε. Και αυτό είναι το πιο σωστό ώστε τελικά όλοι να γίνουμε καλύτεροι.