Μνήμη Γρηγοράκη Τσιώμη.Καλλιτέχνου και ποιητού. Πρώην ηθοποιού κινηματογράφου των Παρισίων!

Πόσες παιδικές θύμισες μου έφερε στο νου η ξεθωριασμένη τούτη κόπια της ποιητικής συλλογής, που μου έδωσε ο Γρηγόρης Αντιφάκος, για τον συνονόματο του Γρηγοράκη Τσιώμη. "Γρηγοράκη Τσιώμη.Καλλιτέχνου και ποιητού. Πρώην ηθοποιού κινηματογράφου των Παρισίων" έτσι αναφέρει τον εαυτό του ο Γρηγοράκης, στα ποιήματα που τιτλοφόρησε "Η δοξασμένη Νάουσα στον αγώνα του εικοσιένα" το 1959. Τον θυμάμαι τον Γρηγοράκη, πιτσιρικάς, 7-8 χρονών, στον ημιώροφο που ζούσε, στην πολυκατοικία του Μπίλα, απέναντι από το σπίτι μας. Η τσακαλαρία της γειτονιάς,κάπου τον θαύμαζε για τα
πολύχρωμα, ξεθωριασμένα κουστούμια του, κάπου τον φοβόταν για τα αλαφροΐσκιωτα για νεράιδες και δράκους που μας ερμήνευε στο τσαγκάρικο του Φράγκη, εκεί που είναι τώρα το αντίστοιχο του Σάκη του Ράντζιου. Αρτίστας εξ Παρισίων. Με τις μιμήσεις του, με τις παραξενιές του, ήταν ένας και μοναδικός,Ουρές κάναμε ξωπίσω του φωνάζοντας "νάτος ο Γρηγοράκης". Δεν θυμάμαι πότε έφυγε για την αιώνια ζωή, ετοιμάζοντας τις παραστάσεις και τα θεάματα του στην γειτονιά των Αγγέλων. Τέλη του 70, αρχές του 80.  Καλή ώρα στον Αντιφάκο, που μου έδωσε το βιβλίο με την ποιητική του συλλογή. "Να βάλεις το ποίημα "Το Ολοκαύτωμα της Ναούσης" μου είπε ο Γρηγόρης Αντιφάκος, στην κουβέντα που κάναμε χθες βράδυ στον καφενέ του Παύλου Σκόδρα. Το πράττω με ευχαρίστηση. Αναπέμποντας δέηση στον Τριαδικό Θεό να αναπαύει την ψυχή του αλησμόνητου Γρηγοράκη Τσιώμη.