Η εθνική ασφάλεια, οι ιστορικές διδαχές της κρίσης του «Σισμίκ» και η ανερμάτιστη εξωτερική πολιτική της χώρας

Είναι γεγονός απόλυτο, όσο και αν θέλουν να το διαστρέφουν οι γνωστοί «προοδευτικοί», που χυδαιολογούν απέναντι στους άταφους νεκρούς της Μικρασιατικής Καταστροφής, περί  «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης, ότι η κυρίαρχη απειλή για την εθνική μας ασφάλεια προέρχεται από την Τουρκία και τις νεοθωμανικές απόψεις του κοσμικού ή νεοθωμανικού κράτους, από τον Κεμάλ, έως και τον Ερντογάν.
Οι σημερινές προκλήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και τον εναέριο-θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου, σαφώς και επιζητούν την «κατασκευή» ενός θερμό επεισοδίου, το οποίο θα αποφέρει
τετελεσμένα (με την κατάληψη ενός ελληνικού νησιού π.χ) και θα σύρει την χώρα μας ηττημένη σε  μια τράπεζα διαμοιρασμού των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, από τα ενεργειακά κοιτάσματα της ΑΟΖ , μέχρι την υφαλοκρηπίδα  μας.
Δυστυχώς η επί σειρά ετών ανερμάτιστη εξωτερική πολιτική της χώρας, με συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ , οι οποίες επικουρούν υποβολιμαία και συντηρούν, αντί να καταστέλλουν την τουρκική επιθετικότητα, μας έχουν οδηγήσει στο να γινόμαστε διεθνές περίγελο, με πολεμικά σκάφη της γείτονος να περιφέρονται ανοικτά της Αττικής!
Την ώρα που οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι» μας, επιβάλλουν κυρώσεις στην Ρωσία για τα όσα διαδραματίζονται στην περιοχή των ρωσικών πληθυσμών της Ουκρανίας, αντίστοιχα δεν ανακοινώνουν καμιά ενέργεια σε αυτή την  πειρατική και κατάφωρα παράνομη πρακτική της Τουρκίας.
Σημαντικά λοιπόν τα ερωτήματα για το ποια προστατευτική ομπρέλα θα παίξει η Ε.Ε ή το ΝΑΤΟ σε περίπτωση που η κρίση θα κλιμακωθεί.
Θα παρέμβουν στρατιωτικά κατά της Τουρκίας ή θα σύρουν την χώρα μας στον ανωτέρω προαναφερθέντα «διάλογο»;
Οι ιστορικές διδαχές της κρίσης του Μαρτίου του 1987, με το «Σισμίκ» στην θέση του «Μπαρμπαρόσσα» και οι αποφασιστικές ενέργειες που  έκανε η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, με υπουργό Εξωτερικών τον Κάρολο Παπούλια (κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων, ενεργοποίηση συμφώνου βοήθειας με την Βουλγαρία, επιστράτευση και επάνδρωση των προκεχωρημένων μονάδων. διασπορά σε θέσεις μάχης του συνόλου των Ενόπλων Δυνάμεων κ.α ) είναι χρήσιμες για την αντιμετώπιση της σημερινής πραγματικότητας.
Αν το κλίμα ηττοπάθειας και υποχωρητικότητας συνεχιστεί, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα βρεθούμε μπροστά σε νέο «Μαύρο 1897»,όταν τα τουρκικά στρατεύματα έφθασαν στην Λάρισα και σταμάτησαν μόνο με την..."παρέμβαση" του διαχρονικού "συμμαχικού" διευθυντηρίου, που επέβαλε, όπως και σήμερα, δυσβάσταχτους οικονομικούς όρους στην πατρίδα μας.
Μπορεί πλέον η Βουλγαρία του Ζίβκοβ να μην υπάρχει ως αντίπαλο δέος στην τουρκική προκλητικότητα, υπάρχει όμως η Μεγάλη Φίλη Ομόδοξη, που ονομάζεται Ρωσία.
Θόδωρος Ελευθεριάδης