Η οικογένεια, η πόλη, η πολιτεία, έχουν αξιοπρέπεια. Γράφει ο Μανώλης Βαλσαμίδης

Υπήρξα μαθητής του αείμνηστου καθηγητή της παιδαγωγικής Βασιλείου Έξαρχου στο Α.Π.Θ. και βοηθός του για ένα φεγγάρι. Από τότε και σε όλη τη διάρκεια της εκπαιδευτικής μου καριέρας δεν διέκοψα την επαφή μου με την έδρα της Παιδαγωγικής, γιατί ήθελα να μαθαίνω. Και θα θυμούνται οι μαθητές μου στα τελευταία χρόνια της υπηρεσίας μου στο Δημόσιο ότι αυτή μου η
επαφή έφερε στη Νάουσα, στο σχολείο, σχολής στις δικές μας αίθουσες διδασκαλίας τους καθηγητές και τους φοιτητές των παιδαγωγικών τμημάτων της Θεολογικής.
Γιατί τα λέω αυτά. Γιατί έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου ότι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι υπόθεση της οικογένειας. Οι γονείς είναι οι υπεύθυνοι και κύριοι αυτού του έργου. Ξεκάθαρο, επίσης, είναι ότι όσο καλύτεροι παιδαγωγοί είναι οι γονείς τόσο μεγαλύτερο κύρος απολαμβάνουν από τον περίγυρό τους. Το κύρος των γονιών είναι η ασπίδα και προστασία, η ασφάλεια στην επιβίωση, την ανάπτυξη και την πρόοδο των παιδιών. Οι γονείς με την εργασία τους θα φροντίσουν τη διατροφή, την ένδυση – υπόδηση, τη θαλπωρή, τη ζεστασιά των βλαστών τους.
Ασπίδα και δύναμη στην οικογένεια η αξιοπρέπεια. Όποια παροχή, ακόμη και ένα γλειφιτζούρι το προσφέρουν οι γονείς. Έχει μεγάλη αξία αυτό που βιώνει το κάθε παιδί ότι έχει άξιους γονείς. Αυτή η εικόνα ωφελεί και τη γειτονιά και την ενορία και την πόλη και  την πολιτεία, γιατί, η φυσική ένταξη ισορροπημένων νέων πολιτών είναι δύναμη ανανέωσης και προαγωγής πόλης και πολιτείας. Γι’ αυτό πρωταρχικό μέλημα και καθήκον των πάντων είναι η περιφρούρηση της αξιοπρέπειας της οικογένειας. Μακριά από εσωτερικές εκπτώσεις και εξωτερικές προσβολές.
Άλλος αξιοπρεπής θεσμός είναι η πόλη. Και τρίτος είναι η πολιτεία. Ο πολίτης θέλει να είναι περήφανος για την πόλη του, περήφανος για τη μάνα πατρίδα του. Στις μεταξύ τους αμφίδρομες σχέσεις η οικογένεια στηρίζει την πόλη, την πολιτεία και αντιστρόφως, με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, η πολιτεία στηρίζει τους άλλους δύο θεσμούς.
Στην Παιδεία φαίνεται καλύτερα η αξία των θεσμών και οι σχέσεις αξιοπρέπειας σε κοινές δράσεις. Στη Νάουσα υπάρχει παράδοση αξιοπρεπούς συμμετοχής όλων των πολιτών σε κοινές προσπάθειες αξιοζήλευτες. Διαβάζω σε καταλόγους συνεισφορών για την ανέγερση των σχολείων της πόλεως στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ονόματα βιομηχάνων, εμπόρων, αγροτών, εργατών, οικοδόμων, που προσφέρουν χρήματα ή και προσωπική εργασία. Η Νάουσα είναι πόλη με παράδοση στην Παιδεία.
Στους δύσκολους καιρούς, ναι, πηγαίναμε με ένα καυσόξυλο από το σπίτι για να ζεστάνουμε το σχολειό. Η πατρίδα ήταν υπό κατοχή. Στους καιρούς της ειρήνης η μάνα πατρίδα, όπως η όρνιθα, ζεσταίνει αυτή  τα παιδιά της κάτω από τις φτερούγες της. Κι αν δεν μπορεί, που δε φτάσαμε εκεί, δεν την εκθέτουμε. Η πόλη και οι γονιοί οφείλουν να στέκονται όρθιοι να υπερασπίσουν την αξιοπρέπεια των θεσμών. Μας επέβαλαν την εξαθλίωση οι κάθε είδους καιροσκόποι, δεν θα τους επιτρέψουμε και να μας εξευτελίσουν. Η τιμή και η αξιοπρέπεια του Έλληνα είναι ακριβή.
Ας το μάθουν αυτοί που έβαλαν την παιδεία και τους συλλόγους στο στόχαστρό τους. Σκοπεύουν να πλήξουν τη ραχοκοκαλιά του γένους των Ελλήνων. Δεν θα τα καταφέρουν. Τα σκάνδαλα θα έρθουν. «Ανένδεκτον εστι του μη ελθείν τα σκάνδαλα. Ουαί δε δι’ ού το σκάνδαλον έρχεται». Και για να χρησιμοποιήσω μοντέρνους όρους: Ουαί τοις «μυημένοις»! Αντίθετα, ένα μεγάλο μπράβο στους συλλόγους γονέων της Νάουσας και στην οικογένεια των εκπαιδευτικών για το μεγάλο μάθημα. Με την άρνησή τους να δεχτούν το πετρέλαιο του Soros  ικανοποίησαν το δημόσιο αίσθημα.