O Αντώνης Ταπλίδης και η τεράστια προσφορά του στο να κρατηθεί ζωντανή η Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου Νάουσας

Τον  Αντώνη Ταπλίδη είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω ως γείτονα στις αρχές του 1980, όταν επέστρεψε με την οικογένεια του στη Νάουσα, που τόσο αγάπησε και αγαπά,  για να αναλάβει καθήκοντα επιμελητή της παθολογικής κλινικής  στο Νοσοκομείο της πόλης και παράλληλα να ανοίξει το ιατρείο του, κάπου εκεί στην Κωνσταντινίδη. Άριστος επιστήμονας, οικογενειάρχης και προπάντων καλός και αφιλοχρήματος άνθρωπος.  Τ0 1983, με τη δημιουργία του ΕΣΥ, κλείνει το ιατρείο του ( από το οποίο έβγαζε πολλαπλάσια χρήματα) και εισέρχεται στο χώρο της δημόσιας υγείας.Στον γιατρό Αντώνη Ταπλίδη οφείλω πολλά. Και για ότι  έκανε για μένα, στην πρόσφατη περιπέτεια υγείας που είχα και για όσα προσέφερε σε στενό συγγενικό μου πρόσωπο, που κυριολεκτικά του έσωσε τη ζωή και μάλιστα δυο φορές! Φυσικά δεν του οφείλω μόνο εγώ, αλλά χιλιάδες άλλοι ασθενείς του, τούτη την 10ετή περίοδο που ανέλαβε τη διεύθυνση της

παθολογικής μας κλινικής. Η κλινική δεν σταμάτησε να λειτουργεί  με τις σημαντικές μειώσεις που έχει υποστεί σε ιατρικό προσωπικό ( υπάρχει μόνο μια επιμελήτρια και κανένας άλλος γιατρός, πλην των ειδικευομένων, όλοι τους καλοί επιστήμονες), χάριν στις δικές του προσπάθειες. Ο άνθρωπος κυριολεκτικά έχει «ιερή τρέλα» με το Νοσοκομείο. Εφημερεύει τις μισές μέρες του μήνα, τρέχει από τα εξωτερικά ιατρεία στην κλινική και είναι μέσα και τα Σαββατοκύριακα, που δεν έχει εφημερία. Η αγάπη του για την ιατρική, τους ασθενείς και το λειτούργημα που επιτελεί είναι κυριολεκτικά…. παθολογική!!!  Επί των επάλξεων καθημερινά για να παραμείνει η Παθολογική της Νάουσας και να μην καταλήξει και αυτή στη Βέροια! Στο ίδιο μήκος κύματος με τον διευθυντή οι γιατροί του, αλλά και το νοσηλευτικό προσωπικό της κλινικής. Όλοι τους. Από τον πρώτο, μέχρι τον τελευταίο. Από τον προϊσταμένη, μέχρι την αδελφή. Πραγματικά θαύμασα την υπομονή τους στο δωδεκαήμερο που νοσηλεύθηκα πρόσφατα. Με όλους καλοί, όσες κ ι αν παραξενιές αντιμετώπισαν από ελάχιστους, ασθενείς, αλλά και συνοδούς!! Αυτή λοιπόν η θαυμαστή λειτουργία, με τα πενιχρά μέσα που υπάρχουν,  οφείλεται σε όλους, αλλά κυρίως στον επικεφαλής της. Ο οποίος, όπως ο Στρατηγός στη μάχη οφείλει να δίνει πρώτος το παράδειγμα και να απαιτεί από τους υφισταμένους του να εκτελούν, κάνει τα πάντα, έχοντας απαιτήσεις από τους συνεργάτες του. Η δική μου ευχή μια. Ο Τριαδικός Θεός να συνεχίσει να του δίνει δύναμη και υγεία για αρκετά ακόμη χρόνια, ώστε να συνεχίσει να ηγείται τούτης  της μεγάλης προσπάθειας. Μαζί με τον Παναγιώτη Λάμπρου αποτελούν τους βασικές πυλώνες αντιμετώπισης σοβαρών και επειγόντων περιστατικών στη Νάουσα.

Θόδωρος Ελευθεριάδης