Ο εθελοντισμός και ο οραματισμός μιας άλλης εποχής

Μιας και ο λόγος για τον εθελοντισμό, με αφορμή τις αναφορές των τριών δημάρχων, ας γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω. Τότε που τα μεγάλα έργα και οι οραματισμοί των...

πόλεων προέρχονταν από τους απλούς ανθρώπους, κι όχι κατ’ ανάγκην από τις αρχές τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η χιονοδρομία στην Ημαθία. Με ανθρώπους που κατάθεσαν ψυχή και σώμα για να γίνουν τα μεγάλα έργα και οι πίστες στο Σέλι και τα 3-5 Πηγάδια.

Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε, απτό παράδειγμα της ικανοποίησης από την πρόοδο και την ολοκλήρωση έργου, ενός από τα πολλά του αγώνα και του ιδρώτα των εθελοντών-οραματιστών. Ο ριψοκίνδυνος άλτης της φωτογραφίας δεν είναι άλλος από τον Μιχάλη Ξανθίδη, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 70. Τόση ήταν η χαρά του αείμνηστου επίτιμου προέδρου του ΕΟΣ Νάουσας από την ολοκλήρωση του μικρού καταφυγίου του ορειβατικού συλλόγου (πριν από λίγους μήνες είχε ολοκληρωθεί και ο δρόμος προς το χιονοδρομικό, πάλι με εθελοντική εργασία Ναουσαίων, ενώ παράλληλα με το καταφύγιο ανοίγονταν και οι πρώτες πίστες), που σε μια στιγμή αποτολμά το άλμα στο κενό, μπροστά στα μάτια συγγενών και φίλων. Φυσικά ο κυρ-Μιχάλης δεν έπαθε τίποτε, αφού από κάτω υπήρχε η άμμος του έργου, ωστόσο φανταστείτε τη χαρά του! Φανταστείτε την ικανοποίηση, αλλά και τη δικαίωση που ένιωσε τα επόμενα χρόνια, όταν οι οραματισμοί του έπαιρναν σάρκα και οστά, όταν δήμοι και δήμαρχοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται την αξία του εγχειρήματος των πρωτοπόρων.

Τα χρόνια πέρασαν. Άνθρωποι σαν τον Ξανθίδη δεν υπάρχουν πια, αφού κυριαρχεί το ‘εγώ’ και η ιδιοτέλεια. Σ’ αυτή την περίοδο, κάθε κουβέντα για εθελοντισμό και αφιλοκερδή προσφορά και εργασία έχει τις δυσκολίες της, πόσο μάλλον όταν τα εννοούμε σε διαρκή βάση…

Για την ιστορία, από αριστερά στη φωτογραφία. Θωμαή Σπάρτση (κόρη Μιχάλη Ξανθίδη), Μαρίκα Ξανθίδου (σύζυγος), Χρήστος Μπλιάτκας, Τάκης Καραμπατζός, άγνωστος (αν γνωρίζετε μας ενημερώνετε), Γιάννης Τζιώνας.