Τα παιδιά των κουλουριών, οι μικροί ήρωες του μεροκάματου που δείχνουν τον δρόμο του μόχθου σε εμάς τους μεγάλους

Μια μικρή… ‘βιομηχανία’ πώλησης κουλουριών ανθεί τις μέρες μετά το κλείσιμο των σχολείων στη Νάουσα. Δεκάδες μικροί πωλητές πιάνουν δουλειά στις 7 το πρωί και πουλούν την ξεροψημένη και λαχταριστή πραμάτεια των αρτοποιών της πόλης, φέροντας στον νου όλων καλοκαιρινές εικόνες από παλιές εποχές. Σε ένα...

τρίωρο περίπου εργασίας, οι μικροί αυτοί ‘επιχειρηματίες’ καταφέρνουν να βγάλουν ένα καλό μεροκάματο, βοηθώντας τις οικογένειές τους, όπως μας είπαν οι περισσότεροι, ή προγραμματίζοντας διακοπές με την παρέα χωρίς να επιβαρύνουν τους γονείς τους, όπως μας είπαν κάποιοι άλλοι. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που μετά τα κουλούρια έχουν και δεύτερη εργασία, εμπλουτίζοντας τον προσωπικό ή τον οικογενειακό τους λογαριασμό.

Αυτά τα παιδιά της βιοπάλης και της προκοπής, δείχνουν τον δρόμο του ιδρώτα και της προσπάθειας σε έναν ενήλικα λαό μαθημένο στις επιδοτήσεις, τις μίζες και τις εκπτώσεις εργασίας και ηθών. «Η δουλειά δεν είναι ντροπή», λέμε στα παιδιά μας, ωστόσο οι περισσότεροι συνήθως φωτογραφίζουμε τα παιδιά των άλλων. Για τα δικά μας πάντα ψάχνουμε μια απασχόληση μέσου ή υψηλού γοήτρου. (Μια ματιά στο κοινωνικό υπόβαθρο των περισσοτέρων μικρών ηρώων της πιάτσας στη Νάουσα κάνει κατανοητό τον σχολιασμό μας.)

Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα παιδιά των κουλουριών δίνουν απαντήσεις στους ενήλικες των ησσόνων προσπαθειών. Αρκεί να τις παραλάβουμε.