Ο Βασίλης Τσιβιλίκας. Από αυτούς τους ανθρώπους που μας συνόδευσαν με την αξεπέραστη υποκριτική τους δεινότητα στο διάβα των παιδικών μας χρόνων και μέχρι σήμερα. Που τους απολαμβάναμε ως παιδιά του δημοτικού στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, μέχρι και σήμερα στη θεατρική σκηνή του άλσους Παπάγου τα...
δύο τελευταία καλοκαίρια μας. Με τις Θεσμοφοριάζουσες, το 2010, και τη Λυσιστράτη, το περασμένο καλοκαίρι. Μάρτυς μας ο Θεός και οι άνθρωποι, ο Τσιβιλίκας ήταν αυτός που ξεχώριζε και στις δύο, από τον Κωνσταντίνου, τον Βουτσά και φυσικά τον Καρακατσάνη. Ο Τσιβιλίκας ήταν απολύτως συνεπής στην ποιότητα της ερμηνείας του, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς υπερβολές. Ο γνωστός συμπαθής ηθοποιός (και θετικός άνθρωπος), που είχε τον τρόπο να γεννήσει γέλιο κι από μία απλή ανάλατη ατάκα. Το ελληνικό θέατρο είναι εμφανώς φτωχότερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου