Ανέκδοτο καλό μα ρατσιστικό...

Δύο Αφγανοί , που είχαν χαθεί για πολύ καιρό μετά από το πέρασμά τους από τον Έβρο, συναντιούνται τυχαία σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Ο πρώτος, ντυμένος σαν πρίγκιπας, κατεβαίνει από μια μερσεντές τελευταίο μοντέλο. Ο δεύτερος, κακομοίρης, κρατώντας στα χέρια ένα πακέτο κάλτσες που προσπαθούσε να πουλήσει, λέει στον φίλο του:
- Βλέπω καλοπερνάς! Τι δουλειά κάνεις και τα κονομάς;

- Ζητιανεύω στο μετρό…
- Μη μου λες! Και βγάζεις τόσα πολλά;
- Σίγουρα. Δοκίμασε το και συ! Κάθισε κοντά στα εκδοτήρια εισιτηρίων με μια πινακίδα , και θα δεις!
Μετά από δυο μέρες ο ταλαίπωρος ξαναβλέπει τον πλούσιο φίλο του.
- Έ, Αχμέτ, με δούλεψες, του λέει. Σε δύο μέρες όλα κι όλα μάζεψα 15 ευρώ, αν και στην πινακίδα είχα γράψει: ‘Είμαι χωρίς δουλειά, η γυναίκα μου είναι άρρωστη και τα τρία παιδιά μου πεινάνε!’ Δεν αξίζει να ζητιανεύω στο μετρό…
- Μην λες βλακείες, του απαντά ο άλλος. Κοίταξε τι μάζεψα εγώ σε δύο ημέρες!

Και του ανοίγει μια μεγάλη τσάντα γεμάτη με δεκάευρα…
- Δεν είναι δυνατόν, λέει ο άλλος απορημένος. Τι έγγραφες στην πινακίδα;
- Έγραφα: ‘Μου λείπουν μόνο 10 ευρώ για το εισιτήριο να γυρίσω στο Αφγανιστάν’!