Η ονομασία του Όρλιακα οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ζώο λύγκας και στη λέξη όρος, παραφράζοντας τις λέξεις… Όρλιακας!
Ο ασβεστολιθικός ορεινός όγκος, οι βραχώδεις σχηματισμοί και το βαθύ φαράγγι, είναι από τους ομορφότερους προορισμούς του νομού Γρεβενών. Ορειβατούμε τώρα στο μονοπάτι με τα πανύψηλα πεύκα, ακούμε τις φωνές του βουνού, ζωγραφίζοντας...
όλα τα χρώματα του δάσους συνεχίζουμε. Μπροστά ο Άκης που λες και έχουν τα παιδικά του πόδια φτερά αετού…….!4 - παρά απόγευμα Σαββάτου φύγαμε από την Βέροια πήραμε το δρόμο που οδηγεί στα Γρεβενά.
Ας ξεναγηθούμε μαζί και ας πάρουμε το γνωστό σε όλους δρόμο για τα Γρεβενά. Φτάνοντας στους Μαυραναίους ακολουθούμε το δρόμο για Βασιλίτσα. Μετά από λίγα χιλιόμετρα συναντάμε διασταύρωση που οδηγεί προς τα χωριά Ζιάκας, Περιβόλι, Βοβούσα.
Αμέσως ξεχωρίζουμε την κορυφογραμμή του Όρλιακα.
Μπροστά μας ο ορεινός όγκος ξεπροβάλλει περήφανος και καταπράσινος. Μαυρόπευκα, ρόμπολα, έλατα, οξιές, βελανιδιές, σφεντάμια, λεύκες, φτελιές, φλαμουριές ίταμοι και άγρια καρποφόρα ( κρανιές, αγριομηλιές, αγριοαχλαδιές, αγριοκερασιές., κέδρα, πυξάρια και αρκουδοπούρναρα).
Φθάσαμε στο χωριό Σπήλαιο, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 960 μέτρων . Η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Βρέθηκαν ίχνη ανθρώπινου πολιτισμού από το 1100 π.Χ. (πρώιμη εποχή του σιδήρου).
Το χωριό περικλείεται από την κοιλάδα του Βενέτικου, την κορυφογραμμή Ράχης Κερασιάς , Όρλιακα- Κανδύλας.
Οι κάτοικοι αντλούν το εισόδημα τους από τη γεωργία, την κτηνοτροφία , την υλοτομία και τα τελευταία χρόνια από τον τουρισμό.
Πατρίδα του Διαμάντη Κόκκινου, ο οποίος έδρασε στην περιοχή αντιμετωπίζοντας Τούρκους Βούλγαρους και τη ρουμανική προπαγάνδα, λίγο πριν τη διακήρυξη του τούρκικου συντάγματος του 1908, πιάστηκε σε ενέδρα ύστερα από προδοσία και κρεμάστηκε στις φυλακές Μοναστηρίου.
Την επανάσταση της Μακεδονίας κήρυξε εδώ ένας άλλος ήρωας της περιοχής, ο Θεόδωρος Ζιάκας ( 1798-1882) που αντιμετώπισε τον Μάιο του 1854 στο κάστρο του Σπηλαίου 12.000 Τουρκαλβανούς του Αβδή Πασά των Ιωαννίνων με 300 παλικάρια.
Απόγευμα και η πλατεία μας υποδέχθηκε γεμάτη από χωριανούς που πίνουν αμέριμνα τον καφέ τους. Βρήκαμε κατάλυμα και πήραμε το μονοπάτι που οδηγεί στο γεφύρι της Πορτίτσας. Λιθόστρωτο μονοπάτι με κόκκινα σημάδια σε σχήμα ρόμβου μας οδηγεί στον ποταμό Βενέτικο, η ξαφνική νεροποντή μας βρίσκει απροετοίμαστους, ευτυχώς το κιόσκι μας προφυλάσσει.
Κατεβαίνουμε, φθάσαμε στο γεφύρι μια ηρεμία μια γαλήνη μια ομορφιά μας τύλιξε. Ο Βασίλης , ο Άκης και εγώ.
Πλησιάζουμε στο ποτάμι ακούμε την ανάσα του, το νερό λιγοστό κυλά ήρεμα και αβίαστα κατηφορίζοντας το πολύτιμο φορτίο του στο μεγάλο ποτάμι, τον Αλιάκμονα.
Πηγάζει από τον Σμόλικα, τα νερά του έχουν έντονο γαλαζοπράσινο χρώμα . Δυο ποταμοί από δυτικά ο Περιβολιώτικος και ανατολικά ο Σμιξιώτικος ενώνονται κάτω από ένα απότομο αλλά σε φοβερή ομορφιά βράχο και δημιουργούν τον Βενέτικο τον κυριότερο ποταμό του Αλιάκμονα.
Φημίζεται για τα τοξωτά γεφύρια του. Τα πιο γνωστά, το γεφύρι του Αζίζ Αγά και το γεφύρι της Πορτίτσας.
Το γεφύρι της Πορτίτσας που θαυμάζουμε τώρα, έχει μήκος 34 μέτρα και χτίσθηκε το 1743 μ.Χ.
Είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα της Μακεδονίας και το πιο φωτογραφημένο. Κτισμένο στη βάση δυο κάθετων βράχων, ο ένας σχεδόν αγγίζει σε κάποιο σημείο τον άλλο. Ξεδιψάσαμε στην πηγή που βρίσκεται αμέσως μόλις διαβήκαμε το γεφύρι, στα δεξιά μας υπάρχει και πινακίδα που σε κατευθύνει και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ανεβαίνοντας θαυμάσαμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.
Το φως του ήλιου που έδυε φλόγιζε τα δένδρα και τα βουνά. Αξέχαστο!
Ξημερώνει και ο ήλιος ξεπροβάλλει πίσω ακριβώς από την οροσειρά του Μπούρινου, έτσι όπως απολαμβάνουμε τον ελληνικό καφέ καθισμένοι στο μπαλκόνι του ξενώνα.
Περάσαμε το χωριό Ζιάκας, αφήνουμε τα αυτοκίνητα στο προαύλιο της κατασκήνωσης και συνεχίζουμε τώρα σε ανηφορικό ασφάλτινο δρόμο, σε λίγο μπαίνουμε σε μονοπάτι, τώρα ανηφορίζουμε σε τοπίο καταπράσινο με εικόνες ειδυλλιακές, γεμάτες ομορφιά.
Το μονοπάτι γίνεται δασικός δρόμος, χρώματα μυρωδιές του δάσους και ο ήλιος να κάνει παιχνιδίσματα με τα φύλλα. των δένδρων και το φύσημα του αέρα. Νυχτοπερπατήματα άγριας ζωής της μεγάλης κυρίας του δάσους της καφετί αρκούδας, επικρατεί ένας εκνευρισμός στην ομάδα αλλά ήταν ολιγόλεπτος.
Τώρα γευόμαστε άγρια βατόμουρα και συνεχίζουμε.
Το αποκάλεσαν δάσος των χρωμάτων, λόγω της μεγάλης ποικιλίας των χρωμάτων ιδιαίτερα την Άνοιξη και το τώρα το Φθινόπωρο. Όσοι φίλοι βρεθούν εδώ την Άνοιξη θα γεμίσει το βλέμμα τους από αγριοτριανταφυλλιές, τουλίπες, κρόκους μωβ και κίτρινους, νάρκισσους και ορχιδέες.
Μετά από μια ήπια διαδρομή βρεθήκαμε σε ξέφωτο, πήραμε πορεία δεξιά, ορειβατούμε σε ανηφορική πλαγιά δύσκολη για μερικούς φίλους ορειβάτες, μην ξεχνάμε είναι η πρώτη εξόρμηση μετά από την ανάπαυλα του Καλοκαιριού. Φτάνοντας στην πρώτη κορυφή συναντήσαμε το τριγωνομετρικό και ανεμπόδιστη θέα σε όλο τον ορίζοντα. Από την κορυφή θαυμάζουμε την Βασιλίτσα, τον Σμόλικα, το Άσκιο και τον Μπούρινο.
Κατεβαίνουνε, τώρα πήραμε πορεία αριστερά σε κατηφορικό δασικό δρόμο με προορισμό το χωριό Σπήλαιο. Χρώματα παντού από τα φυλλώματα των δένδρων μέχρι την χαμηλή χλόη.
Οι εναλλαγές της φύσης κάνουν το βουνό να αλλάζει συνεχώς όψεις…….
Μπροστά ο Σάββας με τη Σοφία και πίσω τους ο μικρότερος της παρέας ο Άκης, που λες και έχει στα παιδικά του πόδια φτερά αετού.
Αριστερά μας ξεπροβάλλουν τεράστια απόκρημνα τεράστια βράχια, όπου φωλιάζουν εντυπωσιακά είδη αρπακτικών. Με τον ερχομό του χειμώνα στις σπηλιές του Όρλιακα θα πέσουν και πάλι σε χειμερία νάρκη αρκετές αρκούδες. Στο βουνό υπάρχουν δείγματα θαλάσσιας ζωής που αναπτύχθηκαν πριν από 2 εκατομμύρια χρόνια.
Καταφύγιο πολλών άγριων ζώων, καφετί αρκούδα, ζαρκάδια, αγριόγατες, αγριόγιδα, ασβοί, κουνάβια, ο λύγκας (είδος προς εξαφάνιση), αλεπούδες και λύκοι. Πετροπέρδικες, δρυοκολάπτες, αετοί, πελαργοί, σαλαμάνδρες και αλπικοί τρίτωνες.
Τώρα οδοιπορούμε σε ξέφωτο, δίπλα μας πυκνό δάσος πεύκων. Απέναντι μας βουνοπλαγιές και βουνοκορφές καταπράσινες το Φθινόπωρο αργεί ακόμη, κάτω χαμηλά κυλά τα ασημένια νερά του ο Βενέτικος ποταμός και πιο δυτικά ο Εθνικός δρυμός της Βάλια – Κάλντα. Φθάσαμε στο χωριό Σπήλαιο μετά από μια πορεία μέτριας δυσκολίας 3+30 ωρών. Θέα από εδώ απεριόριστη, Πιέρια, - Καμβούνια- Όλυμπος.
Στην επιστροφή πηγαίνοντας για Μοναχίτι και στρίβοντας αριστερά φθάσαμε στον Βενέτικο ποταμό. Κοντά στο Τρίκωμο και στις ανατολικές υπώρειες της Πίνδου βρίσκεται το τρίτοξο γεφύρι του Αζίζ – Αγά το μεγαλύτερο στη Μακεδονία και το δεύτερο μεγαλύτερο της Ελλάδος μετά το γεφύρι της Πλάκας. στον Άραχθο. ( έχει μήκος 75 μέτρα ).
Χτίσθηκε γύρω στο 1727 μ.Χ. και οφείλεται σε ένα τούρκο Αγά που υπήρξε και χρηματοδότης, σήμερα στέκει επιβλητικά μπροστά μας όπως και τότε που πρωτοκτίσθηκε.
Στην πορεία της κατασκευής του αποδείχθηκε πολύ δύσκολο έργο, αφού κατέρρευσε δυο φορές και λίγο έλειψε να στοιχίσει το ‘κεφάλι’ του πρωτομάστορα.
Επιστροφή…
Αφήσαμε πίσω μας το μυστήριο και την ομορφιά του προικισμένου βουνού της Δυτικής Μακεδονίας.
Επιστρέφουμε το απόγευμα, με πανέμορφες εικόνες γεμάτες από ήλιο, φως και χρώματα.
10-11 Σεπτεμβρίου 2011 Όλυμπος
Για τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας
Τσιαμούρας Νικόλαος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου