Μια φορά κι έναν καιρό βγήκαν δυο κυνηγοί πουλιών σε ένα βουνό και έστησαν τα δίχτυα τους. Την άλλη μέρα το πρωί, τι να δουν; Τα δίχτυα ήταν γεμάτα αγριοπερίστερα. Χιμούσαν τα κακόμοιρα απελπισμένα να ξεφύγουν, μα τα μάτια των διχτυών ήταν στενά πολύ, πού να περάσουν! Σωριάστηκαν το λοιπόν όλα μαζί τρεμάμενα και περίμεναν. ‘Πετσί και κόκαλο είναι τα άτιμα. Πώς θα τα πουλήσουμε στο παζάρι;’ είπε ο ένα κυνηγός...
‘Ας τα ταΐσουμε καλά μερικές μέρες να παχύνουν’, είπε ο άλλος. Τους έριξαν μπόλικο τάιστρο, τους έβαλαν και νερό, ρίχτηκαν τα περιστέρια να τρων και να πίνουν. Ένα μονάχα δεν θέλησε να φάει. Έμεινε νηστικό. Τις άλλες μέρες, καινούριο τάιστρο. Τα περιστέρια άρχισαν να παχαίνουν. Και μόνο το ένα λίγνευε και όλο μάχονταν να περάσει από το δίχτυ. Ώσπου μια μέρα ήλθαν οι κυνηγοί να τα μαζέψουν και να τα πάνε στο παζάρι. Το περιστέρι που είχε μείνει νηστικό, τόσο είχε λιγνέψει, που έδωκε μια, πέρασε από το δίχτυ και φτερούγισε λεύτερο στον αέρα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου