Η συζήτηση στην παρέα για τα σκουπίδια που πετάμε κάποιοι από εμάς τους νεοέλληνες ανά την επικράτεια, στα βουνά και στα λαγκάδια, τις πόλεις και τα χωριά. Ο ένας της παρέας προτείνει: στις 5 Ιουνίου, παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, να κάνουμε μια εθελοντική εκστρατεία να καθαρίσουμε ό,τι μπορούμε.
Ο άλλος είναι πιο ριζοσπαστικός: αν περιμένουμε τις 5 Ιουνίου χαθήκαμε... Να πάμε νωρίτερα. Και να πηγαίνουμε σε κάθε ευκαιρία.
Ο τρίτος εμφανίζεται πιο μεθοδικός: να κάνουμε μια εθελοντική ομάδα, και κάθε φορά που έχουμε χρόνο να καθαρίζουμε από μία περιοχή, ένα δρόμο κ.λπ.
Ένας τέταρτος το παίζει οργανωτικός: καλά όλα αυτά, αλλά πρέπει να οργανωθούμε ως κοινωνία και εθελοντικές ομάδες, ώστε να καθαρίζουμε μεν αλλά να προτρέπουμε τον κόσμο να μην βρωμίζει με σκουπίδια βουνά και κάμπο.
Ο πέμπτος προτείνει μετά από κάθε καθαρισμό να μπαίνουν πινακίδες ‘μην ρίχνετε σκουπίδια’ κ.λπ.
Ο τελευταίος, συμφωνεί με όλα, και ρίχνει το κερασάκι. Καλά όλα αυτά, αρκεί όχι απλώς να γίνουν, αλλά να ΓΙΝΟΝΤΑΙ. Σε βάθος χρόνου.
Συμφωνούμε κι εμείς με όλα. Όσο για το μήνυμα των πινακίδων και εν γένει την προπαγάνδα κάθε τέτοιας εκστρατείας; Πρέπει να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα και να κτυπήσουμε στο φιλότιμο του νεοέλληνα, όσο ακόμη υπάρχει. Ιδού ένα παράδειγμα. Ένας ηλικιωμένος τυφλός ήταν έξω από ένα δημόσιο κτίριο και ζητούσε ελεημοσύνη. ‘Είμαι τυφλός’ έγραφε σε ένα πρόχειρο χαρτί. Λίγοι στέκονταν για να του ρίξουν μερικά ψιλά από τον πολύ κόσμο που περνούσε. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε μια όμορφη κυρία. Πήρε το χαρτί του τυφλού, έγραψε κάτι στην πίσω του πλευρά, και το έβαλε πάλι δίπλα του. Από τη στιγμή εκείνη και μετά, ο κόσμος που περνούσε άρχισε να ρίχνει περισσότερα κέρματα στο ποτηράκι του τυφλού. Κανείς δεν περνούσε χωρίς να σταματήσει και να τον ενισχύσει. Όλοι είχαν ευαισθητοποιηθεί από το μήνυμα της κυρίας.
Τι έγραφε; «Είναι μια πολύ όμορφη μέρα, αλλά εγώ δεν μπορώ να το δω»…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου