Αν κρίνουμε ότι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε φιλάσθενοι, τότε το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όπως μας μεγάλωσαν οι δικοί μας. Κάτι ήξεραν και εντέλει τα κατάφεραν…Οι σκέψεις αυτές έρχονται στο νου όλων όσων δυσανασχέτησαν το προηγούμενο διάστημα επειδή αναβλήθηκαν σειρά εκδηλώσεων και έξοδοι χορευτικών συγκροτημάτων λόγω του ψύχους.
Με το σκεπτικό δηλαδή ότι θα κρυώσουν τα παιδιά.Με το σχόλιο ότι όσοι είμαστε υπερπροστατευτικοί με τα παιδιά μας πρέπει να ξέρουμε ότι δεν τους κάνουμε πάντοτε καλό, παραθέτουμε ένα παλαιότερο σχόλιο της ‘Ελευθεροτυπίας’ (ΧΡ.Π.) για μια πραγματική ιστορία:
«Στα επτά του σχεδόν δεν περπατούσε γιατί η μαμά ή ο παππούς τον κρατούσαν αγκαλιά από φόβο μην πέσει. Σήμερα είναι 13 και μετά βίας ανεβαίνει τις σκάλες γιατί ποτέ δεν του το επέτρεπαν. Δεν ξέρει να τρέχει γιατί του το απαγόρευαν μήπως και γρατζουνιστεί. Δεν ξέρει να ουρεί μόνος του. Και δεν μπορεί να φάει παρά όσα του μαγειρεύει σχολαστικά η γιαγιά. Ο Ιταλός έφηβος πάσχει από μια σπάνια εκδοχή μιας συνηθισμένης αρρώστιας: υπερβολική αγάπη και προστασία που του επέβαλλαν να ζει με ψυχαναγκαστικά μέτρα ασφαλείας. «Μια τόσο νοσηρή αγάπη που δεν του επέτρεπε να μεγαλώσει» σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου της Φεράρα, στο οποίο προσέφυγε ο πατέρας του παιδιού και καταδίκασε τη μητέρα και τον παππού σε τρία χρόνια φυλακή και τη γιαγιά σε δύο.
Η δικαστής Σίλβια Μαρίνι ανακοινώνοντας την απόφασή της θύμισε πως η υπερβολική αγάπη μπορεί να καταλήξει σε κακοποίηση…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου