Τάσος Καραμπατζός:«Τουρκολιβικό» και "Γαλάζια Πατρίδα».Ένας υβριδικός πόλεμος της Τουρκίας κατά της Ελλάδας

 

Εθνική -υπαρξιακή ανάγκη  για την ίδια την  επιβίωση της χώρας μας, η  επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 μίλια, να γίνει  ΤΩΡΑ!

           Ο κόσμος αλλάζει, τα συμφέροντα  μεταβάλλονται, οι σφαίρες επιρροής το ίδιο, οι «μεγάλοι» γίνονται όλο και πιο ασύδοτοι, αλαζόνες και αρπακτικοί. Οι στιγμές είναι  πολύ κρίσιμες. Η υφήλιος  ξαναμοιράζεται σε σφαίρες επιρροής.  Διεθνές δίκαιο, διεθνείς συνθήκες, νόμοι και  «κεκτημένα», υποχωρούν μπροστά στον καινούργιο αναδυόμενο κόσμο. Βασική παράμετρος όλων  οι «φυσικοί πόροι», που δημιουργούν νέα γεωγραφικά, γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά  και  βεβαίως  οικονομικά δεδομένα και ποιος θα ελέγξει περισσότερους και περισσότερα.  Τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής  (Ιράν) ήδη μας έχουν δείξει τον νέο δρόμο των παγκόσμιων εξελίξεων. Το ίδιο και οι  εμπορικοί  «διάδρομοι» Ασίας -Ευρώπης. Αυτά όλα, συμβαίνουν λίγο πιο  μακριά από τη χώρα μας, αλλά σίγουρα μας επηρεάζουν άμεσα (ενεργειακό κόστος κλπ).  

           Εξ όσων φαίνεται όμως και  είναι διαπιστωμένο με γεωφυσικές έρευνες, ένας πλούτος υδρογονανθράκων υπάρχει και σε μεγάλο μέρος της λεκάνης της Μεσογείου και ευρύτερα. Γι΄ αυτό πλέον και οι «γύρω» χώρες της Μεσογείου, εστιάζουν το ενδιαφέρον τους  στην  αξιοποίηση αυτών των πόρων, που θα φέρει και σημαντικότατα έσοδα στους ιδιοκτήτες τους. Και εδώ είναι βέβαια  που «άνοιξε η όρεξη» όλων  στη διεκδίκηση όσο γίνεται μεγαλύτερων θαλάσσιων εκτάσεων. Το χερσαίο καθεστώς των υφιστάμενων χωρών  πέριξ της Μεσογείου, είναι λίγο - πολύ  κατοχυρωμένο. Πλην της Κύπρου όπου η Τουρκία κατέχει παράνομα το 40% ή και της Συρίας, Λιβάνου κλπ. Εκεί όμως που αναδεικνύεται  μέγιστο πρόβλημα, είναι η  θάλασσα  της Μεσογείου  όπου ακόμη η κατάσταση είναι συγκεχυμένη στα τμήματά της που δεν έχουν καθοριστεί  οι «θαλάσσιες ζώνες» (Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ). 

         Η Ελλάδα, βρίσκεται μέσα στη δίνη αυτής της περιοχής. Μπορεί με το Ν. 2321/1995 να έχει  κυρώσει το «Δίκαιο της Θάλασσας» (τη γνωστή συνθήκη του Montego Bay – διάσκεψη της  Τζαμάϊκα το 1982- γνωστή ως UNCLOS), με βάση την οποία έλαβαν περιεχόμενο οι έννοιες «αιγιαλίτιδα ζώνη» (ή χωρικά ύδατα), η συνορεύουσα ή παρακείμενη ζώνη και η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Με την ψήφισή του, η Ελλάδα δήλωσε ρητά ότι επιφυλάσσεται να ασκήσει  σε οποιοδήποτε χρόνο το δικαίωμά της να επεκτείνει  την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα)  μέχρι τα 12 μίλια. 

         Η επιθετικότητα  της αναθεωρητικής Τουρκίας είναι ξεκάθαρη εδώ και  πολλά χρόνια. Η επέμβασή της  και η παράνομη  κατοχή  στην Κύπρο από το 1974, έχει ανοίξει τις ορέξεις της και για περαιτέρω  επέκταση. Βλέπουμε ήδη  επέμβασή της και στη Συρία, στη Λιβύη κλπ. Η μεγαλομανία του σουλτάνου Ερντογάν, δεν έχει όρια πια. Στην επεκτατική του πολιτική συνηγορεί και ένα  σημαντικό κομμάτι  της  πολιτικής  και της στρατιωτικής  εξουσίας  της Τουρκίας, διαμορφώνοντας   μάλιστα εδώ και 10  περίπου χρόνια  ένα συνεκτικό στρατηγικό  σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας», γαλουχώντας και εκπαιδεύοντας μάλιστα   την τουρκική κοινωνία  με το ιδεολόγημα αυτό. Γι’ αυτό άλλωστε, θέλουν και αποστρατιωτικοποιημένα τα νησιά μας (…θα έρθουμε ένα βράδυ…)

        Στο μεταξύ, όλα όσα εξαγγέλλει η Τουρκία του Ερντογάν, σε λίγο καιρό τα κάνει πράξη. Μη γελιόμαστε γι’αυτό. Ο Τούρκος δεν αλλάζει, όπως και ο …λύκος. Αντίθετα η χώρα μας  υποχωρεί συνεχώς, δηλώνοντας  μονίμως ότι  θέλει «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο,  ότι κινούμαστε πάντα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και του ΟΗΕ, ότι οι διασυνοριακές διαφορές  λύνονται με διάλογο, διπλωματία ή και προσφυγή στα Διεθνή Δικαστήρια. Η στάση  μας αυτή, μπορεί να είναι σύννομη και «πολιτισμένη». Όταν όμως έχεις να κάνεις με μια πλήρως ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ,  ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΗ και ΑΡΠΑΓΑ Τουρκία, η οποία κατέχει ήδη το 40% της Κύπρου, όταν από το 1995 μας απειλεί με casus belli (αιτία πολέμου) εάν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε 12 μίλια, όταν αμφισβητεί τη δυνατότητα εξοπλισμού των ανατολικών νησιών μας (τη στιγμή που ακριβώς απέναντί μας από το 1974 η Τουρκία έχει αναπτύξει την  4η Στρατιά (ή Στρατιά του Αιγαίου= Ege Ordusu), όταν αμφισβητεί  τη δυνατότητά μας και μας  απαγορεύει να ποντήσουμε καλώδιο ηλεκτρικής σύνδεσης με την Κύπρο(!), όταν   αμφισβητεί τα θαλάσσια πάρκα που οριοθετούμε, όταν διώχνει τους Έλληνες ψαράδες μέσα από τις θάλασσές μας, αλλά και όταν  πολύ πρόσφατα -παρά την επίσημη ανακήρυξη ΑΟΖ μετά από συμφωνία  μας με την Αίγυπτο  το 2020 με βάση πάντα το ισχύον Διεθνές Δίκαιο- επικυρώνει το περιβόητο «Τουρκολυβικό μνημόνιο» σε πλήρη σύμπλευση με τους κατσαπλιάδες της Λιβύης παραβιάζοντας τη δική μας ΑΟΖ με Αίγυπτο, ΕΚΔΗΛΩΝΕΙ με τον πλέον οφθαλμοφανή τρόπο την ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ.  Πόσο διαφορετικά και πόσο πιο ξεκάθαρα να μας το πει; 

         Η πολιτική της χώρας μας είναι ξεκάθαρο πια ότι είναι άκρως υποχωρητική, σε βαθμό πια που οδηγούμαστε σε συνεχείς «παραχωρήσεις», με ΑΜΕΣΟ τον κίνδυνο να χάσουμε Εθνική μας Κυριαρχία.   Ελπίζω δε, να μην έχει γίνει κάποιου άλλους είδους «συμφωνία», στο πλαίσιο που πιστεύουν αρκετοί στην κυβέρνηση (βλ. Ντόρα Μπακογιάννη: Η Τουρκία έχει εκτεταμένη ακτογραμμή στο Αιγαίο άρα έχει …δικαιώματα, Γεραπετρίτης: Η κόκκινη γραμμή μας είναι τα 6 μίλια,  επιστήμονες του ΕΛΙΑΜΕΠ  κλπ). 

          Έχουμε πλέον νέα δεδομένα: 1) Το «Τουρκολιβυκό» που μπορεί (νομικά) να είναι άκυρο, παράνομο, ανυπόστατο κλπ. αλλά στην πράξη (στο «πεδίο») ήδη παράγει δεδομένα πράγματα και δημιουργεί ένα  ουσιαστικό (όχι νομικό) υπόβαθρο διεκδίκησης για την άρπαγα Τουρκία, η οποία μάλιστα  απαιτεί να της ζητήσουμε «άδεια» για την πόντηση του καλωδίου -ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΟΤΙ Ο ΧΩΡΟΣ ΑΥΤΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΑΖΕΙ και 2. Την «Γαλάζια πατρίδα», την οποία ως νομοσχέδιο επίκειται -όπως ανήγγειλε η Τουρκία- να  ψηφίσει στην Εθνοσυνέλευσή τους, επικυρώνοντας  κατά το   εσωτερικό τους «δίκαιο» ότι  το Αιγαίο ουσιαστικά μοιράζεται στη μέση  !!! (βλ.  δημοσιευμένο χάρτη της Τουρκίας). Κάτι τέτοιο θα είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ να συμβεί σε βάρος της χώρας μας. Και πρέπει με κάθε τρόπο να το ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ. Τώρα μάλιστα, όχι αύριο. 

        Επειδή λοιπόν, όσα εξαγγέλλει η Τουρκία τα  νομοθετεί και μετά τα εφαρμόζει και τα διεκδικεί  στο πεδίο, κι επειδή με το «Τουρκολυβικό» μας έδειξε ήδη τον δρόμο, η Ελλάδα  δεν πρέπει να υποχωρήσει  για άλλη μια φορά  επικαλούμενη νόμους, συνθήκες  και «διεθνές δίκαιο». 

        ΣΗΜΕΡΑ λοιπόν, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να  μετουσιωθεί σε  Εθνική Απόφαση η επέκταση των χωρικών μας υδάτων όπως προβλέπει η «Σύμβαση της Θάλασσας» του 1982 που είναι ήδη και νόμος της χώρας μας. Θα πρότεινα επομένως να συγκληθεί εκτάκτως η Βουλή των Ελλήνων όπου  να δεσμευτούν όλα, μα ΟΛΑ, τα κοινοβουλευτικά κόμματα και  με ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, να ψηφίσουν την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια σε όλο το Αιγαίο και σε όλη την ακτίνα  της χερσαίας και νησιωτικής μας χώρας (παντού και όπως ακριβώς προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο), μέχρι και στα απώτατα όριά μας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως επίσης και την ανακήρυξη Α.Ο.Ζ. με την Κύπρο.  

         Τούτο να γίνει τώρα, (χθές). Να προλάβουμε  την ψήφιση της "Γαλάζιας πατρίδας" και ας τρέχουν οι Τούρκοι μετά. 

          Ο λαός σύσσωμος είναι στο πλευρό  της Βουλής μας. Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες  πάντα υπάρχει η έμφυτη ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.  Το δίκαιο άλλωστε είναι με το μέρος μας.

         Το θεωρώ ως  όρο ΥΠΑΡΞΗΣ  της χώρας μας και των Ελλήνων αλλά κι  ως έναν  όρο επιβίωσης της ίδιας της Ελλάδας μας. Όχι άλλη ολιγωρία και υποχωρήσεις.  

          Με τους Έλληνες  ΕΝΩΜΕΝΟΥΣ  και  την Κυβέρνηση ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ και στηριζόμενη σε όλο το Κοινοβούλιο, αν  μπορεί η Τουρκία  μετά  ας μιλήσει ξανά για «casus belli».