Η σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας είναι 99% άζωτο και οξυγόνο, 0,5% νερό σε μορφή υδρατμών ,διάφορα στοιχεία και 0,0413% διοξείδιο του άνθρακα το οποίο μας ενδιαφέρει διότι σαν τριατομικό μόριο δεσμεύει την υπέρυθρη ακτινοβολία που εκπέμπεται από την γη και ένα μεγάλο μέρος της την ξαναστέλνει πίσω με συνέπεια την υπερθέρμανση.
Είναι ενδιαφέρον να δούμε σύμφωνα με στοιχεία της EDGAR πως κατανέμεται μεταξύ των κρατών η παγκόσμια συνεισφορά σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Κίνα 32%, Αμερική 15%, Ινδία 8%, ΕU(27 χώρες) 6%, Τουρκία 1% και Ελλάδα 0,14%.
Εάν η Ελλάδα μηδένιζε τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα δεν θα είχε κανέναν αντίκτυπο στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή.
Να αναλύσουμε λοιπόν το κόστος παραγωγής του ηλεκτρικού ρεύματος σήμερα ανά MWH που παράγεται στην Ελλάδα, βασιζόμενοι στο ενεργειακό μείγμα, ΑΠΕ, εισαγόμενο φυσικό αέριο, υδροηλεκτρικά . Οι τιμές ανά MWH αφορούν σε τιμές τάξης μεγέθους που απεικονίζουν όμως με μεγάλη προσέγγιση τις διαφορές.
1.Παραγωγη από ΑΠΕ , 50€/MWH, φτηνή ηλεκτρική ενέργεια η οποία γίνεται ακριβή λογω της αδυναμίας αποθήκευσης της. Το μεσημέρι με ηλιοφάνεια η παραγωγή ξεπερνά την ζήτηση , η τιμή χοντρικής στο χρηματιστήριο ενέργειας πέφτει συχνά στο 0€/MWH είναι δηλαδή φτηνή ενέργεια, μόλις δύσει ο ήλιος η παραγωγή μηδενίζεται, το σύστημα αναλαμβάνει να ανάψει τις μονάδες φυσικού αερίου, οι μονάδες αυτές χρεώνουν ακριβά την ευελιξία τους, δηλαδή να πάρουν γρήγορα μπροστά για να κρατήσουν σταθερή την παροχή, αυτό ανεβάζει κατακόρυφα το κόστος και μπορεί η τιμή να φτάσει 200€/MWH. Το όφελος της ημέρας εξανεμίζεται από το υψηλό κόστος της νύχτας, έτσι η μέση ημερήσια τιμή παραμένει σε υψηλή επίπεδα. Αποδίδεται μαθηματικά η σχέση από την καμπύλη της πάπιας(duck curve)
2. Παραγωγή από φυσικό αέριο, 120€/MWH 80 ευρώ η παραγωγή +40 ευρώ πρόστιμο ρύπων διοξειδίου του άνθρακα. Εξάρτηση από παγκόσμια αγορά.
3. Υδροηλεκτρικά 90-110€MWH.
Να κάνουμε τώρα ένα σενάριο κόστους ηλεκτρικής ενέργειας εάν λειτουργούσε η λιγνιτικη μονάδα Πτολεμαΐδα 5, το κόστος MWH θα ήταν 50€+90€ πρόστιμο ρύπων διοξειδίου του άνθρακα δηλαδή σύνολο 140€/MWH, πράγματι ο ελληνικός λιγνίτης παράγει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ότι ο γερμανικός, αλλά στο τέλος των ισοζυγιακών πράξεων να έχουμε στο μυαλό μας ότι η παγκόσμια συνεισφορά της Ελλάδας σε εκλύσεις διοξειδίου είναι της τάξεως του 0,13-0,14%.
Αυτή είναι μια προσέγγιση που χρήζει μιας τεράστιας οικονομικής και πολιτικής συζήτησης, εάν απομονώσουμε το ζήτημα του κόστους ρύπων η Πτολεμαΐδα5 θα ήταν μια εξαιρετική ανταγωνιστική μονάδα και όχι μόνον αυτό θα καθιστούσε την χώρα ανεξάρτητη και εθνικά ασφαλή διότι ο λιγνίτης είναι εγχώριο προϊόν και δεν εξαρτάται από γεωπολιτικές κρίσεις.
Η Πτολεμαΐδα 5 είναι θύμα της Ευρωπαϊκής πράσινης πολιτικής, η Ευρώπη επέβαλε στον εαυτό της μια βίαιη και ακριβή απολιγνιτοποιηση η οποία πλήττει την εγχώρια βιομηχανία της και τους καταναλωτές, χωρίς αυτό να έχει αντίκτυπο στην παγκόσμια κλιματική αλλαγή, αφού η μείωση των Ευρωπαϊκών ρύπων σβήνεται μέσα σε λίγες ώρες από την αύξηση παραγωγής Κίνας και Ινδίας. Το σκεπτικό ίσως πίσω από αυτές τις αποφάσεις της ΕΕ ήταν προφανώς ότι ήθελε να γίνει παγκόσμιος ηγέτης ενέργειας απο ΑΠΕ που έχουν μηδενικό κόστος, προστατεύουν το περιβάλλον και μόλις λυθεί το πρόβλημα της αποθήκευσης της , θα έχει μόνιμα φτηνή ενέργεια και η Ευρώπη δεν θα απειλείτε από εκβιασμούς τρίτων χωρών, σαν μια πολιτική απόφαση σχεδιάζοντας το ενεργειακό μέλλον είναι σωστή και πρωτοποριακή, ενεργειακή αυτάρκεια και σεβασμός στο περιβάλλον, τι δεν σχεδίασε όμως σωστά , δεν σχεδίασε και δεν μπόρεσε να υπολογίσει το κενό μετάβασης , το περίφημο energy transition gap , την απόσταση δηλαδή ανάμεσα στους στόχους για πράσινη ενέργεια και την πραγματική ικανότητα των υποδομών, όπου οι παλιές φτηνές και σταθερές πηγές ενέργειας καταργούνται η ακριβαίνουν τεχνητά (πχ φόρος ρύπων διοξειδίου άνθρακα) αλλά οι νέες τεχνολογίες δεν είναι ακόμη έτοιμες να κρατήσουν το σύστημα όρθιο.
Αυτός είναι ο λόγος που και η ίδια η Γερμανία βασικός εκφραστής αυτής της πολιτικής επανήλθε στην καύση λιγνίτη για κάποια χρόνια πληρώνοντας πρόστιμο ρύπων διότι αλλιώς δεν θα μπορούσε να κρατήσει όρθια την βιομηχανία της.
Πως είναι δυνατόν μια Ελληνική η Ευρωπαϊκή βιομηχανία να ανταγωνιστεί αντίστοιχες Κινέζικες η Τουρκικές όταν η διαφορά κόστους ενέργειας είναι τεράστια μεταξύ τους .
Τουλάχιστον σαν τελευταία γραμμή άμυνας σε αθέμιτους ανταγωνισμούς θα έπρεπε η ΕΕ να επιβάλει στα σύνορα κάθε ευρωπαϊκής χώρας δασμούς άνθρακα σε προϊόντα που εισάγονται από χώρες όπου το κόστος παραγωγής ενέργειας δεν εμπεριέχει πρόστιμο για εκπομπές ρύπων διοξειδίου του άνθρακα όπως ισχύει για τις Ευρωπαϊκές χώρες.
ΚΕΛΕΣΙΔΗΣ.Π.ΓΙΑΝΝΗΣ
ΧΗΜΙΚΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου