Η ζωή μας. Μία συνεχής εναλλαγή μαύρων και γκρίζων τοπίων, χωρίς τίποτα να μας αγγίζει ποτέ. Τίποτα αρκετά βαθύ για να φτάσει στην ψυχή μας. Χάθηκε το χρώμα του κόσμου και αντικαταστάθηκε από μία λεπτή διαφάνεια, χωρίς αισθήματα, χωρία καμία χαραμάδα φωτός. Μέσα στην ανελέητη καθημερινότητα, όλες τις υποχρεώσεις που βουίζουν στα αυτιά μας, χάσαμε την ικανότητα να παρατηρούμε, να χαιρόμαστε, να ευεργετούμαστε από όλα τα μικρά και φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα που προσπερνούμε κάθε μέρα.
Αγνοούμε πως είναι αρκετές αυτές οι μικρές ευλογίες που μας δίνει ο Κύριος για να ελαφρύνουν τα βάρη μας, να κάνουν τον κόσμο μας ξανά φωτεινό με την πίστη μας στον Θεό και να διαλύσουν τα σύννεφα που κρύβουν τον ήλιο μας. Ξεχνάμε όμως, ξεχνάμε πως η πιο μεγάλη, η πιο σημαντική ευεργεσία που υπήρξε ποτέ στον κόσμο μάς προαναγγέλθηκε και μας δόθηκε πολλά χρόνια πριν, όταν ο Θεός Πατέρας έστειλε στην Γη τον Μονογενή Του Υιό για να γίνει άνθρωπος, αφήνοντάς μας να δούμε το φως Του.
Το πιο σπουδαίο θαύμα του κόσμου βέβαια, σταμάτησε πλέον να γιορτάζεται. Σταματήσαμε να ευχαριστούμε τον Κύριο για την ταπείνωση που υπέστη για εμάς ως άνθρωπος. Σταματήσαμε όμως να τιμούμε και τον άνθρωπο που έγινε το μέσο για τον ερχομό του Χριστού. Εκείνη που χώρεσε όλη τη μεγαλοπρέπεια του σύμπαντος μέσα της και έγινε η μητέρα του Λυτρωτή και η μητέρα όλων μας, την Παναγιά μας.
Τη γυναίκα που βίωσε κάθε θαύμα, που δέχθηκε στη ζωή της τη παρουσία του Θεού, αλλά και υπήρξε και υπάρχει μία από τις μεγαλύτερες και αστείρευτες πηγές ελπίδας για όλους εμάς. Πηγή ελπίδας ενόσω βρισκόταν στη ζωή για τους ανθρώπους γύρω της, αλλά και για τους απανταχού χριστιανούς για πάντα.
Υπήρξε το φως στη ζωή της οικογένειάς της, καθώς γεννήθηκε θαυματουργικά από τους υπερήλικες γονείς της, ενώ η μητέρα της ήταν στείρα. Εκείνοι, παρόλη τη γνώση τους πως οι βιολογικοί νόμοι τους απαγόρευαν να αποκτήσουν παιδιά και ήταν φυσικά αδύνατον, εναπόθεσαν την πίστη τους στον Παντοκράτορα Θεό, ο οποίος, μετά από τη θερμή τους προσευχή, τους εμπιστεύθηκε να μεγαλώσουν τη βασίλισσα του ουρανού.
Πόσο μεγάλη, πόσο σημαντική ευλογία δέχτηκαν ο Ιωακείμ και η Άννα εξ' αιτίας της πίστης τους και πόσο σπουδαίο μάθημα είναι αυτό για όλους εμάς! Εκείνοι πίστεψαν πως ο Κύριος μπορούσε να κάνει κάτι πραγματικά αδύνατον για τους ανθρώπους. Δεν δίστασαν, δεν Τον αμφισβήτησαν. Απλά γονάτισαν και άφησαν τα προβλήματα και τις επιθυμίες τους στα χέρια του Θεού. Εμείς πόσο συχνά το κάνουμε αυτό; Πόσο συχνά αφήνουμε τις καρδιές μας ανοιχτές στη θεία πρόνοια; Ας μάθουμε να εμπιστευόμαστε πως Εκείνος μπορεί. Πως μπορεί να κάνει τα πάντα και, αν Τον αφήσουμε, θα μας δώσει κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που θα επιλέγαμε μόνοι μας.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα ζήτησαν ένα παιδί, ένα οποιοδήποτε παιδί. Ο Κύριος όμως τους έδωσε τη μητέρα του Θεού, την Αγιότερη από όλους τους Αγίους. Εκείνη που με την υπηρεσία που προσέφερε στην ανθρωπότητα κατήργησε την αμαρτία της Εύας και έγινε σπίτι για τον ίδιο Τον Μεγαλοδύναμο με όλη τη δόξα Του.
Παναγία η Οδηγήτρια, Παναγία η Βρεφοκρατούσα, Παναγία η Γλυκοφιλούσα, Παναγία η Πλατυτέρα των Ουρανών. Εκείνη που με την απεριόριστη αγάπη της γίνεται συνοδοιπόρος στον δύσβατο δρόμο μας, για να μας οδηγήσει στην αγκαλιά του Μεσσία με τη σκάλα που φτιάχτηκε από το ίδιο της το σώμα, από τα δάκρυα που έχυσε βλέποντας το παιδί της, το μοναδικό της παιδί, επάνω στο σταυρό. Για να σκουπίσει τις πληγές μας, να γιατρέψει την αιμορροούσα καρδιά μας και να μας στήσει και πάλι στα πόδια μας.
Παναγία Μεγαλόχαρη, Παναγία Σουμελά, Εκατονταπυλιανή, Επισκοπιανή, Τρουλιανή, Καστριανή. Το Άγιο πρόσωπο που αγαπήθηκε τόσο από την Ελλάδα μας και μας αγάπησε απεριόριστα. Αισθανόμαστε πάντα τον Άγιο Χιτώνα της περασμένο γύρω από τις καρδιές μας να μας ψιθυρίζει πως δεν πειράζει αν κουραστήκαμε, γιατί ο αγώνας είναι δύσκολος. Η καρδιά μας όμως θα χτυπάει πάντα στο ρυθμό της δικής της καρδιάς, και η ψυχή μας θα δροσίζεται πάντα από τα Άγια χαμόγελά της, αφού κανένα παιδί δεν μπορεί να αποσχιστεί από τη μητέρα του, όσο επιζητά την αγκαλιά της.
Η αγκαλιά της Παναγίας μας είναι πάντα ανοιχτή για εμάς. Για να μας παρηγορήσει και να μας νανουρίσει, όπως νανούριζε κάποτε τον Υιό της. Δεν πειράζει αν κουραστήκαμε, γιατί Εκείνη θα μας ξεκουράσει. Δεν πειράζει αν πονάμε, γιατί Εκείνη θα μας γιατρέψει. Αν χάσαμε την ελπίδα μας, να μην φοβόμαστε, γιατί Εκείνη έγινε η ελπίδα του κόσμου όταν κυοφόρησε τη Ζωή. Είναι η Μεσίτρια που ποτέ της δεν διστάζει να παρακαλέσει για εμάς τον Θεό. Πάντα τα καταφέρνει. Ο Κύριος δεν ανέχεται να βλέπει τη μητέρα Του λυπημένη. Πάντα θα είναι η μαμά Του, εκείνη που Τον μεγάλωσε όσο ήταν άνθρωπος στη Γη.
Σήμερα όμως η Παναγία μας αφήνει τον κόσμο. Περνάει για πάντα στην αφθαρσία κι εμείς πονάμε. Πονάμε, αφού χάνουμε για πάντα τη μητέρα μας από κοντά μας ως άνθρωπο, ως έναν άνθρωπο σαν εμάς, με τον ίδιο τρόπο που θα πονούσαμε για τη μητέρα που μας έθρεψε. Βρισκόμαστε μόνοι μας να αντιμετωπίσουμε τις δυνάμεις του σκότους που ζώνουν τη χώρα μας. Τη χώρα που τόσο αγαπά Εκείνη και τη χώρα που τόσο την πίκρανε με την απιστία της. Ας προσπαθήσουμε! Ας προσπαθήσουμε ως Έλληνες να γίνουμε ξανά άξιοι της αγάπης της! Σήμερα ο Υιός της έρχεται να την πάρει κοντά Του και να την τιμήσει. Να την στεφανώσει, να της δώσει απλόχερα όλη τη δόξα του κόσμου.
Σήμερα είναι μέρα γιορτής. Σήμερα η Παναγία μπορεί να πρεσβεύει για εμάς, να είναι πάντα παρούσα όταν την φωνάζουμε. Σήμερα η πλάση ανατριχιάζει ακούγοντας την φωνή της. Είναι σε κάθε μικρή ηλιαχτίδα που φωτίζει τη ζωή μας, κάθε μέρα, κάθε ώρα, για πάντα.
Σηκωθείτε! Σηκωθείτε, παρόλο που πονάτε. Σηκωθείτε, γιατί πλέον δεν είστε μόνοι σας. Ξεκινήστε, και αυτό θα είναι αρκετό ώστε εκείνη να φωτίσει τον δρόμο σας. Γιατί από εδώ και πέρα δεν θα υπάρχουν νεφέλες, θα χαθούν μπροστά στον Υιό της. Δεν θα υπάρχουν γκρεμοί, δεν θα υπάρχουν αδιέξοδα. Η πλάση ανατρίχιασε μπροστά στην Αγιότητά της.
Ας ακούσουμε τη φωνή της, είναι παντού. Κάθε φορά που σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό. Ας ακούσουμε το τραγούδι των Αγγέλων, που χαίρονται μπροστά στην Κυρά μας. Έφτασε επιτέλους σπίτι, στην αγκαλιά του Παντοκράτορα. Στο σπίτι που μας περιμένει όλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου