Μπορεί να πέρασαν 50 χρόνια από τότε. Τότε που η Νάουσα άκμαζε και τα ζευγάρια γεννούσαν παιδιά. "Διοικητήριο", "Παναγιά", "Φόρος", " Συνοικισμός". Πρώτο, δεύτερο και αργότερα 7ο δημοτικό σχολείο. Γέμιζαν καθημερινά από πιτσιρικάδες που έπαιζαν με πλαστικές μπάλες ( όποιος είχε δερμάτινη μπάλα που φούσκωνε ήταν "πλούσιος"). Και οι γειτονιές, αγόρια -κορίτσια, γεμάτες από παιχνίδια. Παραδοσιακά. Τώρα τα παιχνίδια στις αυλές και τις γειτονιές τελείωσαν. Θυμάμαι τα πόδια και τα χέρια μου χτυπημένα, με φάρμακο της σουλφαμιδόσκονη. Προχθές πέρασα από το 7ο. Τρία παιδιά. Και οι αυλές του 1ου και του 2ου γέμισαν, αντί παιδιά, αυτοκίνητα. Θλίψη για τη Νάουσα που χάνεται στην ανυπαρξία της υπογεννητικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου