Κύπρος 1974. Ότι χάνεται με μάχη , μόνο με μάχη επιστρέφει

Ήταν ξημερώματα του Σαββάτου της 20ης Ιουλίου 1974, όταν εκδηλώθηκε η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, στην περιοχή Πεντεμίλι της Κυρηνείας. Δεν θα αναλύσω τα όσα έγιναν

μέχρι και την 16η Αυγούστου του ίδιου έτους, όταν ολοκληρώθηκε η εισβολή με την Τουρκία να κατέχει το 38% της Μεγαλόνησου. 

Μένω μόνος στο ότι δεν άνοιξε ποτέ ο αληθινός φάκελος των υπαιτίων. 

Του Ιωαννίδη που καταδικάστηκε σε ισόβια, αλλά και των υπολοίπων αρχηγών της στρατιωτικής ηγεσίας που δεν τιμωρήθηκαν, ενώ ο χουντικός  ψευτοπρόεδρος Γκυζίκης ελάμβανε μέχρι τον θάνατο του σύνταξη προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας! 

Θα σταθώ σε ένα μόνο καθήκον τιμής για όλους τους Έλληνες που έπεσαν στο πεδίο της μάχης, εκτελέστηκαν, δολοφονήθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και "χάθηκαν" στα βάθη της Ανατολίας.

Να γράψω και εγώ σε τούτο εδώ το σημείωμα το ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ.

Και να πω σε όλους αυτούς που πιστεύουν σε "συμμαχίες προθύμων" πως όλοι αυτοί συνεργάστηκαν ή ανέχτηκαν με τους Τούρκους στην εισβολή του "Αττίλα".

Οι "αυστηρές" απαντήσεις στην τουρκική επιθετικότητα και κάθε αλλά λογής κούφια λόγια δεν αξίζουν μια πεντάρα.

Η ουσία είναι ότι χάνεται με όπλα, επιστρέφει μόνο με όπλα.

Τα άλλα, είναι...άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.