Ήταν 15η Ιουλίου του 1974, όταν η χούντα του Ταξιάρχου Δημητρίου ( χαϊδευτικό...Μίμης!) προχώρησε σε πραξικόπημα εναντίον του προέδρου της Κύπρου, Μακαρίου, ανοίγοντας, πέντε μέρες μετά ( βοηθούντος και του Μακαρίου ζήτησε την... βοήθεια της Τουρκίας ως εγγυήτριας δυνάμεως για να ανατραπεί το καθεστώς που επιβλήθηκε και κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος με την εισβολή, στις 20 Ιουλίου. Η 15η Ιουλίου υπήρξε μια ακόμη μέρα ντροπής για το ελληνικό έθνος και τον προδότη Ιωαννίδη που άφησε τους Τούρκους να κάνουν "αποβίβαση" και όχι απόβαση στην Κύπρο, έχοντας διαλύσει, με τους συνεργάτες του στην Μεγαλόνησο, κάθε δύναμη αντίστασης που είχαμε, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να δημιουργήσουν προγεφύρωμα, ενώ στις 16 Ιουλίου κατέλαβαν το 38% του νησιού. 15η Ιουλίου 1974. 450 Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι έπεσαν σε έναν εμφύλιο, που έφεραν οι ΗΠΑ για να νομιμοποιήσουν την εισβολή. Και επειδή ακούω πολλές μεταπολιτευτικές μεγαλοστομίες, ότι χάνεται με πόλεμο, επιστρέφει μόνο με πόλεμο. Και όχι με ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου