Ο Ιούνιος του 1987 υπήρξε ένας μαγικός μήνας. Η εθνική Ελλάδας στο μπάσκετ μετά το 81-77 στον ημιτελικό του γιουρομπάσκετ επί της Γιουγκοσλαβίας του Ντράζεν Πέτροβιτς, έφτασε στον τελικό για να αντιμετωπίσει την παντοδύναμη Σοβιετική Ένωση του Μαρτσουλιόνις, του Χομίτσιους, του θηριώδη Τσατσένκο και τόσων άλλων αστέρων παγκόσμιου επιπέδου.Η Ελλάδα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φιλίππου, του Καμπούρη, του Φασούλα, του Χριστόδουλου και των άλλων παικτών, μέσα στο Ειρήνης και Φιλίας έγινε θρύλος νικώντας με 103-101. Ένας μεγάλος θρίαμβος που στα μάτια ενός 22χρονου, όπως εγώ τότε, ήταν...τρέλα. Θυμάμαι να μας φεύγουν τσιγάρα, αναπτήρες ( οι εποχές του Μαλμπο.. τότε) φραπέδες με γάλα και τραπέζια, αν θυμάμαι καλά σε ένα μαγαζί που τώρα είναι η μπουγάτσα της Γιώτας. Νιώθω τυχερό τον εαυτό μου για το ελληνικό μπάσκετ εκείνων των χρόνων. Τότε που ο Άρης και ο ΠΑΟΚ( οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές) είχαν δύο καλούς ξένους παίκτες και οι υπόλοιποι ήταν Έλληνες. 14 Ιουνίου 2026. Η χαρά μπορεί να είναι συλλογική για τους φιλάθλους του Ολυμπιακού, μετά την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδας στο μπάσκετ, αλλά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μοιάσει με την χαρά εκείνου του Ιουνίου του 1987.
Υ.Γ Θυμάμαι το τριπλό σπάσιμο και την αλλαγή της μπάλας από τον Γκάλη μπροστά στον Τσατσένκο και την μπάλα να κυλάει στο καλάθι. Ίσως παίκτης του θρύλου του να βγει μετά από εκατό χρόνια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου