Λένε πως η νύχτα είναι πιο σκοτεινή λίγο πριν το ξημέρωμα. Για μένα, αυτό το σκοτάδι ήρθε στις 4:30 τα ξημερώματα στα Εξωτερικά Ιατρεία της Βέροιας. Έφτασα εκεί με τον πατέρα μου, λυγισμένη από μια αβάσταχτη ενοχή· το τρέξιμο της μέρας και η ανάγκη μου να προσφέρω στους άλλους, δεν με άφησαν να «ακούσω» τον ίδιο μου τον πατέρα που υπέφερε μέρες.
Όταν η διάγνωση για «Οξεία Παγκρεατίτιδα» ακούστηκε στον διάδρομο και οι τιμές των εξετάσεων έδειχναν το αδιανόητο, ένιωσα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται. Ρωτούσα αν κινδυνεύει και το χαμηλωμένο κεφάλι του γιατρού ήταν η πιο επώδυνη απάντηση. Εκεί, ανάμεσα στο χαμηλό οξυγόνο και τον φόβο, με μόνη συντροφιά την αδελφική μου φίλη, Δήμητρα Πατσιαβούρα, συνέβη το «θαύμα».
Δεν ήταν ένα τυχαίο θαύμα, αλλά το θαύμα του Δημοσίου Συστήματος Υγείας, που παρά τις ελλείψεις και την πίεση, κρατιέται όρθιο από το φιλότιμο των ανθρώπων του.
Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στη Διευθύντρια της κλινικής, κυρία Δ.Δεληγιάννη, και στον κύριο Κ. Κοντοτάσιο. Το πρωί, όταν το σώμα μου έτρεμε από την αγωνία, με κοίταξαν στα μάτια και μου είπαν: «Εμείς εδώ είμαστε, θα πάνε όλα καλά». Σε αυτές τις λέξεις ακούμπησα όλη μου την ύπαρξη.
Δεν ήταν όμως μόνοι τους. Θέλω να ευχαριστήσω το νοσηλευτικό προσωπικό των Εξωτερικών Ιατρείων που έτρεχε ασταμάτητα, αυτές τις αθόρυβες ηρωίδες και ήρωες που με το χαμόγελο και την υπομονή τους γλύκαιναν τον πόνο μας, την Προϊσταμένη της Παθολογικής, κυρία Βλάμη, και τους νοσηλευτές που με την ηρεμία τους έγιναν το στήριγμά μας, και τους ειδικευόμενους γιατρούς. Ένα ξεχωριστό «ευχαριστώ» ανήκει στους ανθρώπους του Ακτινολογικού, που είδα να κάθονται όλοι μαζί πάνω από τις εικόνες, να συσκέπτονται και να αγωνιούν σαν να ήταν δικός τους άνθρωπος, για να πάρουν την πιο σωστή απόφαση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου