Η απογύμνωση των καθηκόντων του προέδρου της Δημοκρατίας που είναι πλέον διακοσμητικό "είδος"

 

Την δυνατότητα να ελέγχει το αν υπάρχει δυσαρμονία μιας κυβέρνησης με την λαϊκή βούληση, επιβάλλοντας την προσφυγή στην, βουλευτική, κάλπη, είχε ο πρόεδρος της

Δημοκρατίας, στο Σύνταγμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας ( δεν είμαι νομικός, κάποιος εξ αυτών μπορεί να μας διαφωτίσει για τις συγκεκριμένες, τότε, αρμοδιότητες του). Βέβαια , ο Καραμανλής, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν χρησιμοποίησε το συνταγματικό του δικαίωμα. Ακολούθησε η εποχή που ο πρόεδρος δεν είχε μεν τέτοια αρμοδιότητα, αλλά για να εκλεγεί από το ελληνικό κοινοβούλιο, απαιτούνταν 180 ψήφοι ( έτσι επεσε η συγκυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζελου). Το κύκνειο άσμα των πολιτειακών αρμοδιοτήτων κατέρρευσε με την επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο πρόεδρος να εκλέγεται με 151 ψήφους. Η ουσία λοιπόν είναι ότι δεν μπορεί κανείς να ελέγξει μια κυβέρνηση. Ο πρόεδρος είναι διακοσμητικό "είδος" για παρελάσεις και ταρατατζούμ. Το δε άρθρο 86 περί (αν) ευθύνης των υπουργών, ακόμη καλά κρατεί.