Πρέπει να ήταν 27-28 Μαρτίου του 1987. Είχα μπει στην εφεδρεία του Πυροβολικού, απολυόμενος από την 160 ΜΜΒΠ στις 9 Ιανουαρίου 1986. Τα γεγονότα με την έξοδο του "Σισμίκ"¨(πρώην Χόρα) και η απόφαση του τούρκου πρωθυπουργού Τουργκούτ Οζάλ να διεξαγάγει σεισμικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, είχαν φέρει την χώρα μας, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου, να έχει πει ότι αν το "Σισμίκ" έμπαινε στην υφαλοκρηπίδα μας, θα το χτυπούσαν τα πολεμικά μας πλοία. Ποτέ δεν έφτασε τόσο κοντά στο χείλος του πολέμου (μέχρι τότε, γιατί ακολούθησαν τα Ίμια του 1996) η Ελλάδα μας. Το χαρτί επιστράτευσης ήρθε στο μαγαζί μας, μέσω ενός αστυνομικού του τμήματος ασφαλείας της Νάουσας. Φύλλο πορείας για την Αυτοκινούμενη Μοίρα στο Πολύκαστρο. Κατάλαβα από την κατάσταση που επικρατούσε στην μονάδα (βλήματα, ταινίες σφαιρών, κάσες με χειροβομβίδες και ότι άλλο πολεμικό υλικό φανταστεί ο νους σας). Ήμασταν έτοιμοι να φορτώσουμε τα Στάγιερ στα φορτηγά τραίνα και να μετακινηθούμε βράδυ για τον Έβρο. Η διαταγή που δόθηκε ήταν να βάλουμε τα ρούχα μας σε έναν σάκο, για να σταλούν στην κατοικία μας (φυσικά δεν...υπάκουσα). Οι ώρες περνούσαν και την επομένη ήρθε ένας Ταξίαρχος στο ΚΨΜ και έκανε αναφορά μέχρι και στην μάχη του Μάντζικερτ, (όταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι με αρχηγό τον Αρπ Ασλάν, νίκησαν τον Βυζαντινό στρατό του Ρωμανού Διογένη, ανοίγοντας έτσι την "κερκόπορτα" για την εισβολή των τουρκομογγόλων στα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας).Τα ακούσαμε όλα σχεδόν...βερεσέ. 'Ημουν 22 χρονών και πάντα προσηλωμένος να "υπερασπίσω, με πίστη και αφοσίωση μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος μου τις σημαίες. Να μην τις εγκαταλείπω και να μην τις αποχωρίζομαι". Οι ώρες, οι μέρες πέρασαν γεμάτες αγωνία. Τελικά δεν φορτώσαμε και η κρίση αποσοβήθηκε. Να τονίσω την μοναδική τακτική του πρωθυπουργού να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις και να υπογράψει σύμφωνο αμυντικής συνεργασίας με την σοβιετική Βουλγαρία του Τοντόρ (συνονόματος) Ζίβφκωβ. Οι αμερικανοί μάζεψαν τους τούρκους άρον, άρον. Επιστρέψαμε σπίτι μας, με τα πολιτικά μας ρούχα (σιγά μην τα έβαζα στην πάνινη σακούλα). Αφήσαμε τους ράκαλ και τους πι ρο σι 7, που δουλεύαμε ως ασυρματιστές (αρχαιολογίες), και καταφθάσαμε περήφανοι σπίτι. Προσωπικά με μια φλεγμονή (παρδάγκαλο τον λέμε) στην περιοχή των γεννητικών οργάνων. Πήγα στον γιατρό μας, τον Νίκο Κασάπη, πήρα την αντιβίωση, συνήλθα ψυχολογικά από την αγωνία της προσμονής για τα πεδία της μάχης. Και έτσι επιστρέψαμε στο μαγαζί (την εποχή εκείνη είχαμε πολλή δουλειά, με τον Παναγιώτη μας (τον πατέρα μου) να είναι πάντα στην "πρώτη γραμμή" της εξυπηρέτησης των πελατών μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου