14 Γενάρη του 1949. Νίκος Θεοφίλου από τα Γκούρα της Κορινθίας. "Με την κόρη του ήμασταν μαζί συμμαθητές" μου έχει πει ο Μανώλης Βαλσαμίδης. Έμπορος στο επάγγελμα, ανέλαβε εκείνες τις "πέτρινες" μέρες, δήμαρχος Νάουσας. Εκτελείται από τις δυνάμεις των ανταρτών, που έχουν καταλάβει πλήρως την πόλη. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ θα αποχωρήσουν, μετά από ένα τετραήμερο από την πόλη, την επομένη. Αδικοσκοτωμένοι πάμπολλοι. Τα πρώτα χρόνια τους μνημόνευαν, μα τώρα πέρασαν στην λήθη. Βλέπετε, έτσι το επέβαλε ο "προοδευτισμός" της μεταπολιτευτικής εποχής. Καλό θα ήταν ο Δεσπότης μας να ορίσει τέτοιες μέρες να γίνεται ένα μνημόσυνο στον Ι.Ν του Αγίου Αθανασίου, δίπλα στο στρατιωτικό νεκροταφείο, να μπαίνει και κανένα κόλλυβο για τους πεσόντες. Θα μου πείτε υπεύθυνος δεν είναι ο στρατός και η ΕΛΑΣ για να τιμήσει τους νεκρούς της; Πάει αυτό. Έχει ενσωματωθεί σε ένα Ψυχοσάββατο και έτσι γλιτώσαμε από τα...πάθη! Μα είναι πάθος να μνημονεύεις τους πεσόντες σου; Και από τις δυο πλευρές. Το ΚΚΕ προς τιμή του το πράττει. Κι από τον δήμο Νάουσας είναι χρέος να περιποιείται ολτον τάφο του Νίκο Θεοφίλου. Μαζί με τους αδικοσκοτωμένους αδικοσκωτομένους της μεγάλης σφαγής. Καθώς και όλους τους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες που έπεσαν στις μάχες της Νάουσας, τον Γενάρη του 1949.Θα αναπαύεται η ψυχή του Θείου μου Χρήστου που απήχθη από τους αντάρτες και σκοτώθηκε στο Βίτσι στις 9 του Απρίλη. Μαζί με τους νεκρούς τούτους, ας αναπαύσει ο Κύριος και τους αντάρτες του ΔΣΕ. Και ας μην μας δώσει ποτέ ξανά αυτή τη μάστιγα του εμφυλίου πολέμου, με τα τόσα αίσχη που έγιναν και απ΄τις δυο πλευρές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου