"Σάμπως ποιος το ήπιε;" Ανέκδοτο και σκέψεις εύθυμες για το νερό της Αράπιτσας

Στη Νάουσα η κάθε επένδυση πρέπει να περάσει από την κρίση ΟΛΩΝ των πολιτών. Κάτι σαν την εκκλησία του δήμου της αρχαίας Αθήνας δηλαδή. Με αφορμή τα όσα ακούστηκαν για την

πρόσφατη παρουσίαση πρότασης από σοβαρότατο επενδυτή, για την δημιουργία γραμμής εμφιάλωσης από τις πηγές της Αράπιτσας, επίκαιρο είναι το ανέκδοτο με τους Αθηναίους που ήρθαν για πρώτη φορά στη Νάουσα με αυτοκίνητο. Σταματάνε σε μια βρύση με τρεχούμενο νερό( όχι όπως τώρα που γκρέμισαν ακόμα και την βρύση στην Σολωμού). Πίνουν με την ψυχή τους. Εκείνη την εποχή η Νάουσα ήταν γεμάτη από νερό που έρρεε στα αυλάκια και οι βρύσες στην γειτονιά ήταν το δίκτυο ύδρευσης ( δεν ξέρω αν τότε υπήρχε το υδρολογικό φαινόμενο της θολουρας ή οι νοικοκυρές έβαζαν τσίπα πάνω στο γκιούμι).Οι παππούδες και οι μεσήλικες μεγαλωμένοι με κρασί παπαρα για να  έχουν δύναμη για την σκληρή αγροτική εργασία της εποχής, απάντησαν στους πρωτευουσιάνους, για το ωραίο νερό. "Σάμπως ποιος το ήπιε;" Οπότε το καλύτερο είναι η γραμμή εμφιάλωσης να λειτουργεί μόνο.την περίοδο της θολουρας λ, ως ελιξίριο ενάντια στα εντερικά προβλήματα