Στάθης Ταξίδης: Δημιουργική γραφή για την ιστορία και την συγγραφή της ποντιακής λογοτεχνίας

 

Εδώ και αρκετές δεκαετίες ο Οργανωμένος Ποντιακός Ελληνισμός - αλλά και φωτισμένες προσωπικότητες του χώρου  - αγωνίζεται για την εισαγωγή και διδασκαλία της Ιστορίας του στα σχολικά εγχειρίδια όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Τα αποτελέσματα της προσπάθειας αυτής έφεραν κάποια αποτελέσματα στο παρελθόν, κυρίως στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Μεγάλη έκπληξη ωστόσο μας επιφύλαξε πέρσι το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας με την ίδρυση τομέα μεταπτυχιακών σπουδών με τίτλο: «Δημιουργική Γραφή για την Ιστορία και Συγγραφή της Ποντιακής Λογοτεχνίας»!!! Το

γεγονός αυτό δεν αποτελεί όμως έκπληξη αν αναλογιστεί κανείς ότι στο τιμόνι του εν λόγω Πανεπιστημίου, οιακοστρόφος, βρίσκεται ο Θεόδωρος Θεοδουλίδης, εγγονός του δάσκαλου στον Πόντο και στην Ελλάδα, του Θεόδωρου Θεοδουλίδη, αλάι μαλάι Λερέτ’κον κλαδίν, ενώ καταλυτική συμβολή στην προσπάθεια αυτή είχε και ο εξαίρετος Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος,  Καθηγητής Δημιουργικής Γραφής και Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Διευθυντής Μ.Π.Σ. Δημιουργικής Γραφής στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με αναρίθμητα «ένσημα» στα πανεπιστημιακά έδρανα της δημιουργικής γραφής. Στην όλη προσπάθεια «εντώκαν ράχχιαν» και κάποιοι απίθανοι τύποι από τον ποντιακό χώρο με μπροστάρη και συνεγέρτη τον αδελφοποιτό, όχι μόνον εν Πόντω,  Δημήτρη Λαμπρόπουλο, που με εμμονική αυταπάρνηση κατέγραψε χιλιάδες χιλιόμετρα μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας για την πραγμάτωση του σκοπού αυτού.

Στην προσπάθεια λοιπόν αυτή συστρατεύομαι κι εγώ, αφού κλήθηκα – τι τιμή!!! - να συμπεριληφθώ στους διδάσκοντες του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Δημιουργικής Γραφής για την «Ιστορία και Συγγραφή της Ποντιακής Λογοτεχνίας» ανάμεσα σε σπουδαία ονόματα διδασκόντων όπως η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Αλέξανδρος Μυροφορίδης, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, ο Βλάσης Αγτζίδης, ο Κώστας Φωτιάδης, ο Θεοδόσης Κυριακίδης αλλά και ο Γιάννης Τερζίδης, ο Δημήτρης Πιπερίδης, η Αγγελική Παμπουκίδου, η Σοφία Ιακωβίδου, η Αρχοντούλα Κωνσταντινίδου και τόσοι άλλοι.

Ξεκινάμε αυτό το Σάββατο με εισηγήσεις στο μάθημα του δευτέρου έτους «Δημοσιογραφικός Λόγος – Επιμέλεια κειμένου». 

Γιατί, αγαπητοί μου, η ποντιακή διάλεκτος, όχι μόνον «δεν έχει το κουράγιο να πεθάνει», είναι ολοζώντανη και αντιστέκεται!!!

Γιατί η σπουδή και η μελέτη αυθεντικών κειμένων της ποντιακής προσφέρει στους αναγνώστες και μελετητές – αλλά και στους αθεράπευτους νοσταλγούς  - μοναδική ευκαιρία και εμπειρία αναβάπτισης στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» της παράδοσής μας. Η εντρύφηση σε αυτά αποτελεί κοινωνία από τα νάματα των πηγών της ιστορικής μας μνήμης και μέθεξη. Η περιήγηση τους προσδίδει άφατη χαρά και ικανοποίηση, ζείδωρη πνοή και γιατρικό στον αβάσταχτο πόνο της προσφυγιάς, στον ίμερο της αλησμόνητης πατρίδας. Απαλό χάδι στα αυτιά και στην ψυχή, που στο άκουσμά τους «…για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας, σα μουσική τη νύχτα μακρινή…»

Έν’ τη ψψης εμούν το φαϊστικόν.

Το σκίτσο είναι του Φώτη Κόντογλου και φιλοτεχνήθηκε για την ποιητική συλλογή του Ηλία Τσιρκινίδη "Ο Τραβωδιάνον"