Ο καλός μου φίλος, Δρόσος Γκαντός, είναι ένας συνειδοτοποιημένος πολίτης, που αγαπάει τη Νάουσα. Πολλές φορές τα λέμε όταν βρισκόμαστε. Η αγωνία μας για το μέλλον της πόλης, που πλέον δεν έχει καμία βιομηχανία, κοινή. Ζωή είναι γεννήσεις, παιδιά. Η επόμενη μέρα στη Νάουσα δεν θα έχει φωνές παιδικές που θα βγαίνουν να παίξουν στις γειτονιές. Και τότε ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Υ.Γ Στην φωτογραφία ο ευτυχής παππούς, ο οποίος ακούει τουλάχιστον τις φωνές του μωρού!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου