Θυμάμαι μικρός, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 70, με πόση προσμονή αναμέναμε, ειδικά εμείς οι πιτσιρικάδες, το άναμμα του καρτσιούνου, στις 5 τα χαράματα, για να υποδεχθούμε τον νεογέννητο Χριστό, που κρύωνε στην φάτνη Του. Θυμάμαι επίσης και τις προετοιμασίες για το πώς θα φέρουν οι μεγαλύτεροι ( Ο Μιχάλης και ο Χρήστος Μπέρσος, ο Γιώργος Καβακόγλου, γιος του διευθυντή της Εθνικής, το σπίτι του οποίου ήταν στον δεύτερο όροφο του σημερινού κτιρίου) τις ρίζες από το βουνό (σ.σ ρίζες καίγαμε στον καρτσιούνο της παρόδου της Εθνικής, και όχι καυσόξυλα στην αλάνα, δίπλα από τον ακάλυπτο χώρο της τράπεζας, όπου στον κηπάκο του ήταν ριζωμένα δέντρα με λωτούς). Θυμάμαι τον πατέρα του Μιχάλη και του Χρήστου, τον αλησμόνητο Ζαφείρη, να μας φέρνει από το βουνό ρίζες, που τις κλειδώναμε στην αποθήκη του σπιτιού τους για να μην μας κλέψουν τις ρίζες άλλες γειτονιές (όχι ότι εμείς ήμασταν καλύτεροι, αφού το καρότσι δούλευε στο φουλ στα "εχθρικά" εδάφη). Σήμερα που το αυθόρμητο του εθίμου επιχειρείται να γίνει show προς θέα των επισκεπτών της πόλης, τονίζω ότι οι καρτσιούνοι της Νάουσας ή θα διατηρηθούν από τη νέα γενιά, (που ευτυχώς δείχνει ότι τους θέλουν) ή θα ανάβουν όλες τις γιορτές για να "ζεστάνουμε" το επιχειρηματικό μας δαιμόνιο.Ο καλύτερος καρτσιούνος με διαφορά είναι της παρόδου Κατράνιτσας, κάθετη στην Ανταρτών με την πολυμελή παρέα του Μάκη και των άλλων φίλων, μαζί με τις γυναίκες τους, να στήνουν αυθόρμητα γλέντι στον καρτσιούνο με ψητά λουκάνικα και άλλα καλούδια στην ζιάρι του. Όχι μόνο για αυτούς, αλλά για όλους τους επισκέπτες τους, με άφθονα κεράσματα από κρασί και το "υγρό πυρ" της Νάουσας, το τσίπουρο. Το έθιμο λοιπόν δεν κλείνεται σε απαγορεύσεις και καθώς πρέπει "οδηγίες". Γιατί είναι λαϊκή παράδοση και όχι show.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου