Μετά από χρόνια
ξαναπήγα στη θάλασσα
εκεί στο κάστρο του Πλαταμώνα
κάθισα σ’ ένα βράχο
και την αγνάντευα
ένιωσα όπως τότε
που ήμουν νεαρός
μια δυνατή συγκίνηση με τύλιξε
θυμάμαι πηγαίναμε παρέες
κορίτσια κι αγόρια
μέσα στην τρέλα της νιότης
γεμάτη η καρδιά μας έρωτα
τα σώματά μας ήταν μυώδη
τα πρόσωπά μας έλαμπαν
καθαρές οι ψυχές μας
τώρα τι απέμεινε, σκέφτηκα
όλα χάθηκαν
όλα άλλαξαν
έμεινε μονάχα το μυαλό
να σκέφτεται ξανά και ξανά
μα η ζωή δεν είναι σκέψη
κι η απόλαυσή της
έγινε πια τόσο σπάνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου