Κάθε χρόνο, για... δεκαετίες πια, όταν αρχίζουν στη πόλη οι προετοιμασίες για τις απόκριες, στέκομαι μπροστά σ' αυτή την αφίσα. Νοσταλγία και μνήμη. Και να τώρα, όπως κάθε φορά,μα πάντα σα πρώτη, διαπιστώνω ότι τα χρόνια περνάνε γρήγορα...Ναι δεν είναι καθόλου πρωτότυπη ατάκα μα είναι συγκινητικά αληθινή! Ήμασταν νέοι, είχαμε μεράκι για τη ναουσαιικη παράδοση, μόλις βγαίναμε στον κόσμο. Κοιτώ τα δυο χαμογελαστά πρόσωπα, της αδερφής μου και το δικό μου, κουβαλητές τότε, των ονείρων για το μέλλον, που αγνοούσαμε! Γυρίζαμε με τον ΠΥΡΣΟ σε ευρωπαϊκές χώρες, έχοντας αυτή την αφίσα κολλημένη στα τζάμια του λεωφορείου, μπρος και πίσω, χορεύαμε ώρες στα φεστιβάλ. Ερχόταν φορές, που δε νιώθαμε τα πόδια μας από την κόπωση ,μα δε σταματούσαμε γιατί το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να αντιπροσωπεύσουμε άψογα τον τόπο μας και τις παραδόσεις μας. Μεγαλώσαμε. Όμως, η ψυχή μου αυτές τις μέρες, ξεσηκώνεται λες και δε βρίσκεται σε σώμα έκτης δεκαετίας αλλά σ εκείνου του νέου της αφίσας! Θέλει να φορέσει τη στολή ,να βγει στους δρόμους, με πατινάδες, να χορέψει τη παπαδιά, να οδηγήσει τα πόδια στο νιζάμικο. Κοιτώ τη φωτογραφία λίγο πιο κει. Μου χαμογελούν τα εγγόνια μου. Ναι .Η δεκαετία του 70, είναι μακριά! Οι καλές αναμνήσεις όμως, είναι εδώ γιατί δεν έχουν ηλικία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου