Όταν η θλίψη σκεπάζει τα φύλλα της καρδιάς σου
κι ο νους σου κάνει βασανιστικές σκέψεις
ψάχνεις να βρεις μία διέξοδο
από τον λαβύρινθο που βρίσκεται η ύπαρξη σου
κάνεις διαλογισμό, περπατάς στα πάρκα,
κάθεσαι σ’ ένα παγκάκι
κι αγναντεύεις τον ορίζοντα
ανεβαίνεις στο βουνό
κάθεσαι εκεί με τις ώρες
κι ύστερα, ώ, του θαύματος, η θλίψη φεύγει
βλέπεις τον ήλιο ξανά λαμπερό
και τα πρόσωπα των ανθρώπων πιο εκφραστικά
η ψυχή σου γαληνεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου