ΤΟ ....ΠΑΤΙΝΙ ΜΕ ΤΑ ΡΟΥΛΕΜΑΝ. Όμορφα παιδικά χρόνια με εικόνες μιας άλλης, πιο ανθρώπινης κι ανέμελης εποχής !
Έτος 1969. Ο "Πρόεδρος" Λευτέρης Παπαδόπουλος, εμπνέεται από τις φτωχικές γειτονιές της Αθήνας και γράφει εξαιρετικούς στίχους ζωγραφίζοντας την τότε εποχή. Η "ποιητική" του συλλογή, συγκεντρώνεται σε έναν εκπληκτικό δίσκο με το όνομα "Ο
ΔΡΟΜΟΣ". Τα τραγούδια του, ντύνονται με την μοναδική μουσική του εξαιρετικού συνθέτη Μίμη Πλέσσα και ερμηνεύονται από μια αναδυόμενη τεράστια φωνή του Γιάννη Πουλόπουλου.Ο δίσκος αυτός, έμελλε να είναι και ο εμπορικότερος μέχρι σήμερα. Δεν είναι μόνον η "μίξη" των καλλιτεχνών σ'αυτό το πολιτισμικό γεγονός της εποχής, αλλά είναι και η διαχρονικότητά του. Περιγράφει τα παιδιά της μετα-Κατοχικής περιόδου, που μεγάλωναν στους ΔΡΟΜΟΥΣ της Αθήνας και της υπόλοιπης Ελλάδας. Πρόκειται για ένα σεργιάνι στα τοπία της παλιάς γειτονιάς μιας άλλης εποχής, την οποία απέδωσε με μοναδικό τρόπο, με γλαφυρό ύφος και πολύ νοσταλγικά, ο μοναδικός μας στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Στα τραγούδια αυτά, είμαι σίγουρος οτι όλα τα παιδιά των δεκαετιών '50, 60 και '70, κάπου θα συναντήσουμε τον εαυτό μας. Όλο και σε κάποιο παιχνίδι (... ο Θεός να το πει παιχνίδι), θα ξαναβρούμε τους παλιούς μας φίλους, τους συμμαθητές, τις παρέες μας, τις γειτονιές μας, τα σχολειά μας, τις φάρσες μας, το κρυφτό και το κυνηγητό μας, τον "πόλεμο", τις μπίλιες, τα σέγκια, τη μπάλα, το "στεφάνι", τις κούνιες, κλπ. τ'αγόρια, το κουτσό, το "σχοινάκι", τα σκαλιστά, το "αούα", τα 12 ξυλάκια κ.α. τα κορίτσια.
Θυμήθηκα που σέρναμε τα "τσέρκια" (στη Νάουσα τα λέγαμε "στεφάνια" δηλ. το σιδερένιο περίβλημα των ξύλινων βαρελιών"), τις πέτρες που πετούσαμε στις τζαμαρίες (αλλά και ....μεταξύ μας κατά την ώρα του πετροπόλεμου γειτονιάς με γειτονιά ή σχολείο με σχολείο !!), τις "διχάλες" (σε σχήμα "Υ") που κάναμε και με τα "λάστιχα" κυνηγούσαμε πουλιά και γάτες!! Όλα σημερινά..... εγκλήματα επισύροντα και βαριές ποινές! Κι όταν αστοχούσαμε, ξεσπούσαμε στους γλόμπους του δημοτικού φωτισμού (!). Ποιός απ'τα παιδιά άραγε, δεν έπαιξε τα "μαντζολίνα -τσαντζολίνα και στον κ.....ο μια σωλήνα" (άλλως και εξευγενισμένα "Μακριά Γαϊδούρα").
Θυμήθηκα τους αραμπάδες και τα πατίνια που κάναμε με πρόχειρα σανίδια από κάσες φυτοφαρμάκων (!!!) και με παλιά ρουλεμάν που ψάχναμε στα συνεργεία και αποτελούσαν τους "τροχούς" τη δικής μας παιδικής τύχης αλλά και ....παιδικής αταξίας.
Παντού στο σώμα μας χτυπήματα και μελανιές. Οι κωλοτούμπες, τα γδαρσίματα και τα ραγίσματα, ήταν στην ημερήσια διάταξη. Γόνατα κι αγκώνες μονίμως ματωμένα και κουκουδιασμένα. Στα κεφάλια, τα χέρια και τα πόδια, ξεχώριζαν τα άσπρα αυτοσχέδια τσιρότα της γιαγιάς που μας έβαζε (κρυφά απ'τις μανάδες μας για να μην μας ξυλοφορτώσουν κι από πάνω...) με λίγο μπαμπάκι και μπάλσαμο από "ρουμάνα" (το γνωστό σπαθόχορτο). "Θεραπευτήριον - η Γιαγιά". Κάτι δηλ. σαν ένα τοπικό "Κ.Α.Τ". Κουρνιάζαμε στην αγκαλιά της για να περάσει ο πόνος μας, αλλά και η οργή των μανάδων μας.
Τι να πρωτοθυμηθώ;
ΣΦΥΡΗΛΑΤΗΣΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ. Στην κυριολεξία. Το λέω έτσι ακριβώς όπως το νοιώθω. Ο Θεός μας φύλαγε!!
........................
Υ.Γ. 1. Βλέπω σήμερα τα ηλεκτροκίνητα "Πατίνια" με την ταχύτητα που τρέχουν, με τα παιδιά που πάνε σφαίρα στους δρόμους με ποδήλατα και πατίνια χωρίς κράνος κι απρόσεχτα και μου σφίγγεται η ψυχή. Τώρα που έκλεισαν τα Σχολειά μας, θέλω να επιστήσω την προσοχή σε γονιούς (πρώτα) αλλά και στα παιδιά, να είμαστε ΟΛΟΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ. Οι κίνδυνοι ελλοχεύουν παντού. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων δυστυχώς δεν προσέχουν και δεν σέβονται ούτε διαβάσεις, ούτε πεζούς. Μεγάλη προσοχή λοιπόν στα παιδιά, στους πεζούς, τα ΑμΕΑ, στις διαβάσεις, στις ράμπες, στα πεζοδρόμια. Και η Αστυνομία, να ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ.
Καλύτερα η επιβολή ενός τσουχτερού προστίμου που θα συνετίσει, παρά ένα ατύχημα που θα κοστίσει.
.....................
Υ.Γ. 2. Σ' όλους τους παλιούς μου συμμαθητές, φίλους και τις παιδικές μου παρέες, αφιερώνω τους παρακάτω στίχους, αλλά και μερικές παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τα διάφορα παιδικά μας παιχνίδια, στις δε "Κυρα-Μαρίες" θα τις πρότεινα να .... "Γελάσουν" από ψυχής για τα όμορφα χρόνια που πέρασαν....
"ΓΕΛΑΓΕ Η ΜΑΡΙΑ" (Από τον δίσκο "Ο Δρόμος")
Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής
άστραφτε στον ήλιο κάποια τζαμαρία
άρπαζες την πέτρα δίχως να σκεφτείς
τίναζες το χέρι κάτω η τζαμαρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία
---
Κόβαμε διχάλες απ’ τη μυγδαλιά
είχαμε ρημάξει τη φτωχή πλατεία
έβαζες σημάδι γλόμπους και πουλιά
και του κυρ Αλέκου τη χοντρή κυρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία
---
Πάνω στο πατίνι με τα ρουλεμάν
τρέλαινες τον κόσμο απ’ τη φασαρία
κι οι νοικοκυραίοι φώναζαν αμάν
λέγαν θα καλέσουν την αστυνομία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου