Πώς γίνεται η ανάγνωση της "σωστής πλευράς της ιστορίας;". Του Θόδωρου Ελευθεριάδη

 Τουλάχιστον "φαρισαισμό" θα χαρακτήριζα το "ενδιαφέρον" της ελληνικής και παγκόσμιας κοινότητας, για την τραγωδία του ναυαγίου στην Πύλο, όπου εκατοντάδες παιδιά, γυναίκες και άνδρες, βρήκαν φρικτό θάνατο, κλεισμένοι στα αμπάρια ενός σαπιοκάραβου. Έχοντας δώσει στους διακινητές χιλιάδες δολάρια ο καθένας τους. Πώς γίνεται λοιπόν η ανάγνωση της "σωστής πλευράς της ιστορίας;". Ποιος είναι ο διαχρονικός ρόλος της "δύσης" με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ, που αφήνουν στο έλεος της οικογένειας των τρίτων χωρών. Με τα παιδιά τους να πεθαίνουν από την πείνα και τις αρρώστιες, την στιγμή που δαπανούν τρισεκατομμύρια δολάρια για επιθετικούς εξοπλισμούς, που στέλνουν στην "κρεατομηχανή" ανθρώπων, που λέγεται Ουκρανία. Ποιος συνεχίζει την αποικιοκρατία των παρηκμασμένων, πάλαι ποτέ, ισχυρών χωρών, όπως η Αγγλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γαλλία, η Ολλανδία και τόσες άλλες; Δεν είναι οι ΗΠΑ που απομυζούν τους φυσικούς πόρους του τρίτου κόσμου, αδιαφορώντας για τους κατοίκους τους; Δεν "ανεβάζουν" κυβερνήσεις-μαριονέτες, που διαχειρίζονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ; Η αιτία της παγκόσμιας ανισότητας, λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Μαζί με τους "υπηκόους" της. Η μετανάστευση προς την Ευρώπη θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια. Με ότι αυτό συνεπάγεται στους "πολιτισμένους" πληθυσμούς της. Ας μην ξεγελιόμαστε. Κανένας μη νόμιμος μετανάστης θέλει να μείνει στην Ελλάδα. Εδώ μας φύγαν για την Αγγλία και για καλύτερο μεροκάματο τα παιδιά των Αλβανών γειτόνων μας. Θα έμεναν οι Αφγανοί, οι Σύριοι, οι Σομαλέζοι και όλα τα μιλέτια του τρίτου κόσμου; Γιατί άραγε η ΕΕ δεν ελέγχει από πού αποπλέουν τα δουλεμπορικά, για να τα σταματήσει;  Γιατί δεν συμβάλλουν οι ΗΠΑ με τους υπερσύγχρονα μέσα που διαθέτουν; Προφανώς τον Μπάιντεν δεν τον νοιάζει αν κατακλυστεί η Ευρώπη από μετανάστες, κατά βάση μουσουλμάνους. Ίσως και να το επιδιώκει, αφού οι ΗΠΑ ποτέ δεν ήθελαν ισχυρό αντίποδα. Καιρός λοιπόν να αφήσουμε τα περί "σωστής πλευράς" της ιστορίας και τα άλλα φληναφήματα και να δούμε το δράμα, αλλά και την πραγματικότητα, χωρίς να στρουθοκαμηλίζουμε.