Σαράντα μέρες συμπληρώθηκαν σήμερα από τότε που έφυγε για την αιωνιότητα ένας άνθρωπος που σημάδεψε την εφηβεία μας, με το γυράδικο του, ο Αλέκος Γκιούρκας. Τον θυμάμαι, χειμώνα -καλοκαίρι να ψήνει έναν τεράστιο γύρο στο μαγαζάκι του, στο τέρμα της Βενιζέλου στη Νάουσα. Με το φανελάκι του και τις φλέβες φουσκωμένες στα μπράτσα του. Δίπλα του όλη η οικογένεια του για να εξυπηρετήσουν εμάς τους πιτσιρικάδες των τελών των 70ς. Γύρος σε πίτα με απ' όλα. Ντομάτα, κρεμμύδι, μουστάρδα, κέτσαπ. Κι αν δεν τον παίρναμε στο χέρι για να τον φάμε κάνοντας βόλτα, καθόμασταν στο δίπλα μέρος των 20 τ.μ. Μαζί με γκαζόζα. Πριν έρθει η κόκα κόλα στα μέρη μας! Δύσκολη δουλειά να ψήνεις έναν τεράστιο γύρο και να τον κόβεις με ένα τεράστιο μαχαίρι, αφού τότε δεν υπήρχαν ηλεκτρικά μαχαίρια, όπως σήμερα. Ο Αλέκος μας άφησε χρόνους. Και θύμισες όμως, παιδικές. Όταν δεν υπήρχαν άλλα μαγαζιά πλην του γυράδικου του και τα σουβλατζίδικα του Κελεμουρίδη στην πλατεία και του "Σοφού" στη Βενιζέλου, λίγο πιο κάτω από το σημερινό 7ο δημοτικό σχολείο. Καλό παράδεισο στον Αλέξανδρο. Θα τον θυμόμαστε πάντοτε με αγάπη για την καλοσύνη και τις λιχουδιές που μας προσέφερε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου