Ψυχοσάββατο σήμερα. Αφιερωμένο στις ψυχές των κεκοιμημένων μας. Η Δόμνα μας, η μάνα μας, ο πατέρας μας, ο θείος Χρήστος μας, ο παππούς Θόδωρος, οι γιαγιάδες, ο παππούς ο Ζαχαρής, η θείες μας, ο θείος μας, τα ξαδέρφια και τόσοι άλλοι συγγενείς και φίλοι που έφυγαν από τον κόσμο και αναμένουν, ανάλογη με την Συγκλον κατάσταση την πνευματική που έφυγαν, την τελική κρίση. Τότε που ο Κύριος θα κρίνει ζώντες και νεκρούς, αφού η Βασιλεία Του δεν έχει τέλος. Βοηθούν τα τρισάγια των κεκοιμημένων; Ναι. Αρκεί εμείς οι ζώντες και οι περιλυπόμενοι να μην κράζουμε την ώρα τους, να μην κυνηγάμε να αρπάξουμε πρώτοι τους ιερείς, να βιώσουμε εσώψυχα την προσευχή προς τους μεταστάντες. Τι να κάνεις τα κουλουράκια και τους καφέδες. Οι αναμένοντας την κρίση δύο σπόρια ρύζι θέλουν. Και πολλή προσευχή. Νοερή και ουχί γοερή. την Πέμπτη βρήκα στον δρόμο έξω από το 1ο δημοτικό τον Γιάννη. Δεν μιλάει ποτέ. Τον βρίσκεις σε μια διαρκή κίνηση. με σταμάτησε για πρώτη φορά" Θέλω να σου δώσω τα θερμά μου συλλυπητήρια για την αδερφή σου την Δόμνα. Ηταν πολύ καλός άνθρωπος. Ο Θεός να την αναπαύει" μου είπε. Συγκλονίστηκα. Τόσο μεγαλείο ψυχής μέσα στην σιωπή του. Των ψυχών σήμερα. Προσεύχομαι να αναπαύσει ο Κυριος τις ψυχές των κεκοιμημένων δούλων Του από καταβολής κόσμου. Και για την ψυχή του δολοφόνου ναζί του παππού μου Θόδωρου προσεύχομαι. Και για όσους υπέστησαν αιφνίδιο θάνατο. Οπως ο φίλος μου ο Γιάννης που μας άφησε χθες. Και για τον δάσκαλο Μανώλη προσεύχομαι. ζει Κύριος ο Θεός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου